در میان تاریکی زنده است

تقدیم به کسانی که قلب هایشان خاکستر شده است به کسانی که در تنهایی فریاد بدون صدا زدند !

قسمت اول : چرا سنگدل شدم؟!

نمیدانم‌ از چه زمانی آغاز شد. از کی دیگر من به چشم های که ؛مرا نگاه می کردند درحال قضاوتم بودند بی اهمیت شدم نمیدانم چطور دگر لبخند نزدم چهره ام خشک سرد شد شاید اول نور کرمی که در چشمانم بود خاموش شد؛ بعد از آن چشمانم بسیار فریاد زدند کسی آن را نشنید ؟ یا

زمانی که کلمات درد ناکی به من می گفتن انتظار داشتند که به دل نگریم ،جوری رفتار کنم هیچ اتفاقی نیفتاده در حالی که قلب شکسته بود یا زمانی که با شوق ذوق تمام می خواستم درباره موضوعی صحبت کنم قبل از آنکه دهانم را باز کنم گفتند ساکت بشم!

حالا که نگاه می کنم ؛ من فقط خواهان شادی بودم خواهان خندیدن زندگی شاید اما برعکس شد ! خنده هایم ناپدید شدند ، چشمانم بی روح دلیلش را بخواهید بعد از آنکه قلبم شکست آن را سوزاندم تا دگر شکسته نشود ولی من فقط در قلبم را بر روی همه بستم !