وقتی کلمات کم می آورند...

سلام......در این داستان..دوباره...نیمه افکارم را با شما در میان میگذارم

وقتی کلمات من می آورند ، کلمه ها جایشان را به نت ها می‌دهند....به موسیقی...چون..موسیقی...بدون گفتن حقیقت تلخ...آن را...به زیبایی... می‌نوازند

وقتی کلمات کم می‌آوردند.....رنگ و قلم ها وارد میشوند..آنها..کلمات را...با حرکات دستشان روی کاغذ..برملا میکنند...و....حرف دلشان را.....در تک‌تک نقاشی هایشان...آشکار میکنند

وقتی کلمات کم می‌آوردند....عشق ..جای خودش را پیدا میکند...اینجا...دیگر نه نت ها هستند و نه قلمو ها...اینجا...احساس...معنی پیدا میکند.....و..به زیبایی .....خودش را در چشمان معشوقان...جا میکند.....بعضی اوقات...میشود...احساسات را ...فقط با دیدن اندک چشم کسی...برملا کرد..

وقتی کلمات کم می آورند.....طبیعت خودش را نشان میدهد...او...یعنی طبیعت ....میتواند .......حقیقت وحشتناک را.....نه در نت ها...نه در قلمو و نه در احساس...بلکه......برای ما به نمایش بگذارد ....و..ما را ساعت ها مجذوب خود کند