میخوام یه افسانه بهت بگم...

صبور باشید...اولا که افسانه زیبای جهان تویی پروانه سحرخیز (میدونم لنگه ظهر پا میشید😊) دوما این واقعا از خودمه درباره دانش آموزا هم هست خصوصا پشت کنکوری و دبیرستانی ها..امیدوارم ارزش نگاه خسته ات رو داشته باشه ،زیبارو ::)

سرش از درد سنگین شده بود، دلش از غصه و چشمانش از اشک.. چشمانش ساعت ها بود که کتاب ها را مینگریست. کسی در زد. فرد آشنایی داخل آمد و کنارش نشست. بی مقدمه گفت ″میخوام یه افسانه بهت بگم″ بالاخره مدادش پیدا کردن ایکس را بیخیال شد. افسانه که از دهان او بیرون می‌آمدند سکوت را به گریه می‌انداخت. زیرا چنین بود:

″روزی دانش‌آموز ها برای حمایت از همدیگر لبه پرتگاه ممنوعه جمع شدند. کسانی با گریه، کسانی با احساسات از دست رفته، کسانی هم با لبخند اجباری.. حتی بعضی ها هم مجبور بودند از پشت عدسی دنیا را بنگرند، فقط چون ایکس از دست رفته پیدا نمیشد. گریه ها خاموش شد، برگه ها جمع شدند و ارقام از بالاترین نمره تا پایین ترین نمره خود را نشان میدادند.مبصر کلاس عهد بست با همه آنها که ضعیف بودند کار کند، دیگری عهد بست بدون مدرسه موفق خواهد شد و خواهد برگشت، دیگری عهد بست راه لبخند را بیابد، دیگری عهد بست....

در آن میان وقتی نوبت به نفر آخر رسید حرفی زده نشد. بعد از دقایقی سکوت او بلند شد و رو به کوه ها فریاد زد:من عهد نمیبندم!!! من همه چیز را پس خواهم گرفت!! عهد ایکس و ریاضی لبخندمان را گرفت. میشنوید ای اهل جهان؟! من دوام می آورم تا روزی چهره خجالت شما را ببینم. اوج خواهم گرفت از هر شکافی که برایم بسازید. گوش کوه ها هم از این فریاد ها به ناشنوایی میزد. پچ پچ های خالی امواج صدایش هنوز در هوا بود که او برگه امتحانی که کامل گرفته بود را پاره کرد و رفت.بقیه هم همینکار را کردند. روز بعد امتحاناتی بدون حتی یک روز وقفه شروع شدند. نمره ها فرقی نکرد، زیبایی برنگشت، لبخند ها واقعی نشد، فقط امید بود که نوسانی برگشته بود.

همه خسته شبی دوباره همانجا جمع شدند. ماه هم به حرف آمد. از ماه درخواست کردند که نجاتشان دهد، لبخند را برگرداند. ماه هم فقط نگاه کرد..سکوت کرد. همه ناامید شدند. میدانستند راه فراری نیست. پس آرزو کردند: ای ماه ای نور رسیده‌ی خورشید ای ستارگان انبوه ای امید از دست رفته لبخند هایمان باشد برای افراد بعد از ما..کسانی که حتی خانواده هایشان هم به دوزخ نمره‌ی کامل و شادی‌اش اعتقاد دارند. روحمان را در مهتاب جا‌یگذاری کن.. بگذار شب ها بدرخشیم. از آن روز تا کنون که نفس ها ادامه دارند ماه همدم شب بیداری دانش‌آموزان است و روز ها به خورشید میگوید که هوای آن ها را داشته باشد.″ نگاهی به پیرمردی که سرزده آمده بود انداخت؛ او نبود. ماه میدرخشید و زمزمه آخرین جمله هم در مهتاب محو شد. ″من کنارتم″