شاید بشود..

اشک ها زیر پتو میریزند و بیرون از پتو، چشم ها با خنده خم میشوند.

ترس نتوانستن همه چیز را فرا گرفته بود.. سیاه و تاریک؟ نه، بسیار روشن و پر نور..

نور ترس پرده ها را میشکافد و اتاق را با رگه هایش میرقصاند. اتاق به رنگ طلایی کدری بیرون می‌آید و گرد غبار با عجله در هوا میچرخند، گویی کسی منتظرشان است. اما که؟ چه کسی وقت و حوصله منتظر ماندن را دارد؟

همه رفته اند. نامه هایی که هیچوقت فرستاده نشدند، روی میز برای روز ها پراکنده شده اند. دیگر بوی خستگی، التماس یا امید نمی‌دهند. مشتی کاغذ شده اند که بوی خاک آنها را در بر گرفته.

لباس ها همه‌جا ریخته‌اند. بوی فساد ارواح سرگردان اتاق را قلقلک میدهد.

شادی تنها افسانه‌ای غیرواقعی و دور به نظر می‌آید..

جهنم دنجی که اتاق نام دارد خفه است. فرد مرده اتاق کنار تخت کز کرده و نقطه ای به دور از واقعیت خیره شده است. کسی چه میداند، شاید بشود با پیدا کردن آن نقطه روح را تسلی داد؟ حتی اگر لجبازی کند شاید در عمق خود فریاد ″ازم حرف بکش″ سر میدهد؟

و همانگاه....در همان لحظه مرده..

در باز میشود...

شاید بشود در را باز نگه داشت.... تنها اگر مهمان ناخوانده بماند.

و آن زیبارو داخل آمد و با لبخند...در را پشت سر خود بست...