زندگی‌یک‌هیولا² p²⁰

دروددد

«فقط بگو با چی مشکل داری رایان؟» جاپس بزرگ شده است.موهایش را دم اسبی میبندد و بعد از تولد 16 سالگی اش او و برادرش مشکلات زیادی پیدا کرده اند. درواقع مثل زن و شوهر های پیر دعوا میکنند.من هم شخص سومی هستم که همیشه بی دلیل میان آن دعوا ها وجود دارم.

باید جلوی جاپس را بگیرم که برادرش را نزند. بله. اما واقعا خنده دار نیست! جاپس تغییر کرده است. چون خب دیگر بچه ای هشت ساله نیست. من با تغییراتش مشکلی ندارم.اما چیزی درون او تغییر نکرده است.هنوز هم حداقل من همان پسربچه ای را که نیاز به همدردی دارد را درونش میبینم.همان پسربچه ای که میخواهد مادرش دوستش داشته باشد.«با چی؟...خب با تو مشکل دارم جاپس!» رایان این را میگوید.

جاپس از تمام قانون هایی که برایش گذاشته ام پیروی کرده است.جلویم اشک نمیریزد و مرا لمس نمیکند. من هم از یک قانون او پیروی میکنم. هیچوقت میان دعواهایش با رایان دخالت نمیکنم. اما متاسفانه همیشه هستم و باید غرولند های رایان را گوش کنم.

رایان صدبرابر از برادرش رو اعصاب تر است«اه لعنتی!» جاپس به طرف رایان چیزی پرت میکند. و رایان هم چون زیادی مودب است و میخواهد به برادرش توهین جدی ای نکند از اتاق بیرون میرود. از این اخلاق رایان متنفرم! همیشه به همه احترام میگذارد.من همانطور که روی تخت اتاق جاپس در کلبه ی آربد دراز کشیده ام پوزخند میزنم.

«خب 19 روز از تولدت گذشته و این 33 امین باره که داری باهاش دعوا میکنی!» او کنارم روی تخت مینشیند.« فقط بی دلیل گیر میده!» آهی می کشد. «فکر میکنه چون دو دقیقه ازم بزرگتره میتونه نقش پدر رو بازی کنه!»آهسته حرف هایی که رایان هر روز تکرار میکند و باعث دعوا بینشان میشود را میگویم. «جاپس سبزیجات بخور واست خوبه،جاپس این لباسو نبپوش الان هوا سرده، جاپس اینجوری راه نرو پات درد میگیره،جاپس اینقدر پیش آریک نمون! جاپس، جاپس، جاپس»

او لبخندی احمقانه به من تحویل میدهد «خودتم کم از اون نداری!» درسته! من او را مجبور میکنم در سرما بیرون نرود اما هیچوقت میانمان دعوا نمیشود.به پهنای صورت لبخند میزنم و میگویم «آره! اما تاحالا مجبورت نکردم کلم بروکلی بخوری» او صورتش را با حالتی که انگار همین الان کلم بروکلی را خورده است، جمع میکند. «ایییی...یادآوری نکن لعنتی!»