زندگی‌یک‌هیولا² p¹⁷

درودد

پس از آن روز تولد انسانی نحس چون من،دیدار های من و جاپس دیگر صرفا به کتابخانه محدود نمیشد.او اکثرا هنگام ناهار که باید توی سرسرای فاکس وود بنشینیم پیش من مینشست.روز های تعطیل را باهم در حیاط این مدرسه ی کوفتی میماندیم.حرف میزدیم.البته بیشتر او حرف میزد.

زمانی که باید تکالیفش را انجام میداد توی خوابگاهم می ماند و ازم کمک میگرفت_گاهی هم بچه های دیگر را اذیت میکردیم،خیلی لذت بخش بود این مورد_طوری ناگهانی بهم نزدیک شدیم که متوجه نشدم دیگران من و او را "از هم جدانشدنی" می نامند. ماه عزیز،کم کم داشتم مادرم را فراموش میکردم.

نبودش را با تمام اتفاقاتی پر میکردم که جاپس درونش حضور داشت. او(he)او نمی‌دانست چقدر برایم مهم است اما یک نفر دیگر بیشتر از هرکس دیگری در درکش ناتوان بود.برادرش،رایان،فکر میکرد از او هم مانند دیگران متنفرم. آخر میدانی ماه؟ از نظر او من هیولا بودم. مگر هیولا ها میتوانند شخصی را عمیقا دوست بدارند؟

چند روز پیش جاپس همسن من نه ساله شد. من نمیتوانم مثل او باشم. مثل او نشان دهم که کسی را دوست دارم. شاید چون تاکنون کسی مرا دوست نداشته است...؟ درکل اینکه بخواهم برایش هدیه انتخاب کنم خیلی سخت بود چه برسد به آنکه هدیه را خودم به او بدهم.

جاپس برحلاف من در مدرسه محبوب بود.قرار بود برایش جشن بگیرند. یک چوکر مشکی کهنه ای در وسایلم بود. در خانه هومات ها پیدایش کرده بودم. آنرا درون اتاقش گذاشتم و....خب فرار کردم.