زندگی‌یک‌هیولا² p¹⁵

مرسیی بابت حمایتتون:)

او آنقدر ذوق دارد که بالا و پایین میپرد. «آریک!ببین خودم درستش کردم.» به کیک اشاره میکند.«ببین من کیک درست کردم.» «اینجا چه خبره؟» او آرام به شانه ام ضربه میزند. «واضح نیست؟» میدود به سمت پارچه (که فکر کنم پتویش است) و دست میزند.

«تولدته!» تولد؟ یادم می آید هفت روز پیش وقتی از من پرسید تولدم کی است به او گفتم که هفت روز دیگر. مطمئن بودم فراموش میکند. به هیچ وجه هم مشکلی نداشتم. ماه عزیز من پنج سال است هیچ تبریک تولدی از جانب هیچکس نداشته ام. این روز روزی نیست که برایش جشن بگیرم.

به سمت او میروم. او به زمین اشاره میکند. «بشین آریک.» می‌نشینم. کیکش را تیکه میکند و در ظرف های ترک خورده اش میگذارد.«رایان یه کدبانوی کامله» چشمک میزند. «یاد داره کیک درست کنه.البته اونم بدون کمک برانهیلد نمیتونه اما به زور ازش یاد گرفتم تا برات درست کنم» او برایم کیک درست کرده است؟

بخواهم دقیق باشم هیچ جشن تولدی نداشته ام که در آن کیک باشد.«بخورش آریک. ببین خودم درست کردم» کیکش سوخته است اما واقعا هیچ تولدی بهتر از آن نداشته ام. کیک را با دو گاز تمام میکنم او تیکه خودش را هم برایم میگذارد. «ولی، تو؟» او سرش را به نشانه ی منفی تکان میدهد.

«من نه.برای تو درست کردم. بخورش آریک.همه اش واسه توعه. خوشمزه اس؟» آهسته میگویم. «آره» چیز عجیبی در صورتم حس میکنم.عضلات صورتم طوری تکان خوردن که برای چند لحظه فکر کردم لبخند زدم. آه ماه عزیز! من لبخند زدن را فراموش کرده ام.اما او به من خیره شده است.

«تا حالا ندیده بودم لبخند بزنی» چی؟ نه نه نه. امکان ندارد.«این یعنی آریک تو روز تولداش میخنده؟» فکر نکنم به روز تولد ربط داشته باشد. کیک اوست که مرا می خنداند. یا شاید هم خود او.