زندگی‌یک‌هیولا p¹²

🪺‌

ماه عزیز، او امشب پس از خواندن کتاب از کتابخانه بیرون نرفت. کنارم نشسته بود. آخر میداند که من شب را تا مدتی طولانی بعد از کتابی که با او میخوانم همانجا میمانم.میدانی ماه...؟ اینجا را نسبت به آن که مجبورم در کنار دیگران باشم ترجیح میدهم.

خوشبختانه این جماعتی که دم از عقلانیت خود میزنند، علاقه ای به کتاب و کتابخانه ندارند. حتی برخی از آنها، افرادی معدود که در گوشه کناره ای کتاب می‌خوانند را احمق خطاب میکنند. اما مگر مهم است؟ من که میگویم «بگذار بگویند.»

اگر در این دنیا کتاب خواندن احمق نشانم میدهد،از هرچه که مرا از نظر آنان عاقل نشان میدهد متنفرم. همانطور که گفتم او امشب را بیشتر می ماند و با من به تو خیره میشود. آهسته با صدایی خسته از من پرسد «آریک...ما چرا اینجاییم؟» چرا اینجاییم؟ من چه باید به او بگویم؟

«چون خانواده هامون از وجودمون شرم دارن» همان توضیحی را می‌گویم که برانهیلد متنفر است بگویم. آخر من هم نباید میدانستم. یواشکی میان حرف هایش با آقای هومات متوجه شدم. «چرا از ما شرم دارن؟» آهسته سرم را تکان میدهم.

«چون بر طبق خواسته هاشون عمل نکردیم،این رو دلیل اون میگیرن که ما شر.وریم»او موهایی که در چشمش ریخته است و آزارش میدهد با سادگی کنار میزند. «کدوم خواسته ها؟» شاید فکر کنی سوال هایش آزارم می‌دهند چون ظاهرا این را نشان میدهم.

اما اینکه برایم حرف بزند، هرچند سوالات پشت سر هم و احمقانه احتمالا قرار نیست مرا آزار بدهد.چون میخواهم صدایش را بشنوم. او هر حرفی که از دهانش خاج میشود به گوش من مثل نجوای باد می ماند وقتی از لا به لای درخت ها میگذرد.

همانقدر وزن و معنا دارد که نشان می‌دهد ندارد.این حس گاهی مرا به وجد می آورد و گاهی باعث میشود از خودم متنفر شوم.این تناقض مرا به مرز جنون میرساند و باز آرامم میکند.