زندگی‌یک‌هیولا‌² p¹⁰

واقعا بابت حمایت هاتون ممنونم خیلی بهم انگیزه میدن . واقعا مزخرفه که نمیشه کامنت گذاشت اما درکل از اینکه لایک میکنید ممنونم❤ ناظر عزیز ازت ممنونم که منتشر می‌کنی🫂

میخندد. با اینکه، با حرفم گند زدم، میخندد. الان میفهمم او چقدر در تظاهر کردن ماهر است. من تظاهر کردن را بلد نیستم. درواقع تظاهر به نداشتن هیچ درد و احساسی را چرا. اما تظاهر به شاد بودن، آن هم وقتی درحال فروپاشی هستم...نه.

«یه قانون؟» آثار اشک هایش هنوز زیر دو چشم اقیانوسی اش را نمناک کرده اند.او با چشم هایش میگوید دارد زیر تمام تظاهر ها نابود میشود. دوباره بلند میخندد. «اسمشو بزاریم قانون های اصولی آریک احمق؟»

آریک احمق؟ پوزخند میزنم. او هم مینشیند. ناخودآگاه اشک هایش را پاک میکنم. ای کاش قطرات اقیانوسش را هدر نمیداد. «آریک...؟» با صدای سرخوش کنجکاوش اسمم را صدا میزند.«هوم؟»دستم را عقب میکشم. «ببخشید» به او نگاه می‌کنم. برای چه عذرخواهی میکند؟

«اخه میدونی...» کمی دستپاچه میشود. میخواهد بهترین کلمه را پیدا کند. ماه عزیز کاش تو میتوانستی به او بگویی اهمیتی نمیدهم چقدر طول بکشد، من منتظر می‌مانم تا حرفش را بزند. کاش به او میگفتی اهمیتی ندارد که نتواند کلمه ی خوبی را پیدا کند، من سعی میکنم بفهمم.

آخر میدانی ماه عزیز، من بلد نیستم حرف بزنم. نه آنکه لال باشم اما...انگار اگر این حرف ها را به او بزنم، آخرین آجر های دیوار دورم را هم از بین برده ام و همانطور که قبلا هم گفتم این باعث میشود دوباره به انسانی اجازه بدهم برایم مهم باشد. اما آیا او اکنون هم برایم مهم نیست؟امیدوارم نباشد.

«دوست ندارم با کسی درمورد اینجور چیزا حرف بزنم، دوست ندارم گریه کنم و.....خب میدونی اینجوری دوباره باز یه نفر دیگه به خاطر من اذیت میشه.»تنها سه کلمه از دهانم خارج میشود. «فعلا اذیت نشدم.» خوشحال میشود.او درد را حس می کند اما هنوز یک هیولا نشده است. هنوز نگران دیگران است. او هنوز انسان است. اما....