زندگی‌یک‌هیولا

سلامم این اولین داستانی که میزارم...کسایی که کتاب اصلی رو نخوندن هم متوجه میشن چون درمورد یه کاراکتری هست که نویسنده ی اصلی بهش اهمیت خاصی نداده اما گذشته ای پر از درد و شخصیتی عمیق داره

امشب سومین شبیِ که مامان نیومده؛بعضی وقتا با خودم میگم شاید رفته مامان یه بچه ی دیگه شده اما اون بهم قول داده بود که تولد شش سالگیم منو از غار بیرون میاره،امشب باید بیاد به قولش عمل کنه. گفته بود باهم دیگه میریم یه جایی که لازم نباشه که یواشکی بیاد به دیدنم؛یه جایی که لازم نباشه توی غار بمونم

هوا و من خیلی سردمونه، پالتوی قدیمیه مامان هم نتونسته جلوی سرما رو بگیره.این پالتو رو یه شب وقتی یواشکی اومده بود به دیدنم برام آورد، اون شب خیلی خوش گذشت برام قصه گفت و لالایی خوند. قبلا از اینکه مامان مجبور بود یواشکی بیاد به دیدنم عصبی بودم اما...اینکه کلا نیاد و خبری هم ازش نباشه خیلی بدتره.

قبلا از اینکه مامان مجبور بود یواشکی بیاد به دیدنم عصبی بودم اما...اینکه کلا نیاد و خبری هم ازش نباشه خیلی بدتره. دستام از شدت سرما قرمز شدن، قبلا که مامان میومد پیشم وقتی اینجوری میشد سفت بغلم میکرد تا گرم بشم؛دلم برای مامان تنگ شده.

چند سال پیش مامان که خسته شده بود و دنبال کار میگشت منو توی این غار گذاشت و گفت هرشب میاد به دیدنم؛شب های اولش از تنهایی خیلی میترسیدم و جیرجیرکا تا صبح نمیزاشتن بخوابم اما بعدا کم کم عادت کردم. درسته سرده اما از غار بیرون میام، اخه مامان میگفت هر وقت از تنهایی ترسیدم به ماه نگاه کنم اروم میشم.

درسته سرده اما از غار بیرون میام، اخه مامان میگفت هر وقت از تنهایی ترسیدم به ماه نگاه کنم اروم میشم. فکر کنم راس میگفت اخه نمیدونم چرا اما ماه من و یاد اون میندازه و اینجوری احساس میکنم مامان پیشمه.