پیوند🫁(بی تی اس)

همه ترس هایی دارن. ترس ها گاهی باعث پریشانی، گاهی باعث ضعف و گاهی باعث شکسته شدن افراد میشن. ترس از دست دادن فرزند. ترس از به وقوع پیوستن کابوس ها. ترس از وجود نداشتن فردا. ترس از به پایان رسیدن خوشحالی ها. تمام ترس ها نشان دهنده ی علاقه ی شماست. اگر ترس از فروپاشی خانواده ات داری یعنی به خانواده ات علاقه داری و نقطه ضعفت خانواده ات هستن. اگر ترس از ارتفاع و مرگ داری، به این معناست که به زندگی علاقه مندی! به این معناست که هنوز میخوای زندگی کنی. اگر ترس از نرسیدن عضو پیوندی داری، یعنی داری به زندگی چنگ میندازی تا هنوز نفس بکشی، تا از اعماق وجودت مزه ی احساسات رو بچشی، تا بعد از مدت ها خانواده ات رو ببینی که درست مثل روز اول لبخند میزنن ، نه لبخند دروغین ، غمگین یا پر از استرس...نه! لبخندی زیبا، لبخندی واقعی، لبخندی از اعماق وجود، لبخندی اطمینان بخش.

درست مثل من! اره درست مثل من! تن به هر عملی دادم تا باز لبخند مامانم رو ببینم. قرص ها و شربت های تلخ و بدمزه رو خوردم تا شاید بتونم یک بار دیگه چهره ی بدون استرس پدرم رو -که تا این مدت به اندازه ۲۰ سال پیر تر شده و موهاش سفید شده- ببینم. با اینکه میدونم با وجود پیوند ریه حد اکثر تا ۵ سال بیشتر عمر نمیکنم اما چیزی از اعماق وجودم به زندگی چنگ زده. چیزی از اعماق وجودم بی توجه به بیخیالی های من نسبت به کابوس هام، از کابوس هام - از پر شدن ریه هام با آب و مرگ -  وحشت داره. مرگ کسانی مثل من که سرطان ریه دارن، نوعی غرق شدنه، ریه ها از آب پر میشن و اکسیژنی برای تنفس باقی نمیمونه. تقلا برای ذره ای اکسیژن که بقیه بی توجه به با اهمیت بودنش مثل چیزی پیش پا افتاده مصرف میکنن وحشتناکه نه؟ شاید تنها دلیل چنگ زدنم به زندگی این باشه که پدر و مادرم تحمل مرگ فرزند دیگه اشون رو ندارن. شاید برای این باشه که بخوام حداقل خیالشون رو از بابت خودم راحت کنم. شاید فقط برای این باشه که روزی بتونم بهشون بگم که: من خوبم! لازم نیست نگران من باشین. میتونین به برادر بزرگترم که در حال حاضر نابیناست برسین! میتونین تلاش کنین که حرف بزنه.

اون، برادر بزرگترم رو میگم، بعد از اینکه توسط یکی از هم دانشگاهی اش از پله ها افتاد، آسیبی که به سرش خورد باعث نابینایی اش شد، همه عجله داشتن زود تر دانشگاه رو که آتیش گرفته بود و به خاکستر شدن نزدیک بود، ترک کنن و برادرم تنها توی آتیش های شعله ور گیر افتاده بود، به کمک یکی از استاد ها نجات پیدا کرد اما به خاطر شکی که بهش وارد شده بود دیگه هرگز حرف نزد، این هم نوعی مرگه دیگه؟ نه؟ گوشه ای درون اتاقت کز کنی و نتونی صاحب صدا هایی که میشنوی رو ببینی، نتونی با کسی درد و دل کنی و از آنچه که در دلت میگذره آگاه کنی. نمیدونم...نمیدونم پدر و مادرم چقدر دیگه تحمل دارن. خرج های عملم و دوا درمونم، از طرف دیگه خرج دکتر و روانپزشک های داداشم. ماه دیگه ۱۸ ساله میشم و این یعنی باید رو پای خودم بایستم، اما چجور؟ از تو بیمارستان خرج خودم رو در بیارم؟ میدونم مجبور نیستم اما میخوام کمک هزینه ای باشم برای درمانم، درمان خودم!

چشم هام رو باز کردم و به پسر رو به روم نگاه کردم. چرا حرف هام رو که تمام مدت تو دلم ریخته بودم رو به اون گفتم رو نمیدونم، فقط میدونم بدون این که متوجه باشم تمام مدت دنبال کسی بودم که باهاش حرف بزنم تا سختی هام رو با کسی شریک بشم. روی نیمکت نشسته بود و به برف های زیر پا هامون که تقریبا آب شده بودن و به آخر عمر خود نزدیک میشدن خیره شده بود، بالاخره به حرف اومد: خوشحالم که حرف هات رو بیشتر از این توی دلت نگه نداشتی. خوشحالم که هنوز امید داری، خوشحالم که هنوز هم بعد از ۷ سال تلاش میکنی. فکر میکنم پدر مادرت این حقیقت رو که پیوند در حد ۵ سال جواب میده رو میدونن، فقط نمیخوان باور کنن اما تو همچنان باید تلاش کنی، باید دلیلی غیر از در هم شکستن پدر و مادرت برای زندگی پیدا کنی، دلیلی برای خودت!

دوباره چشم هام رو بستم و به صدای پرنده ها که نوید بهار رو می دادن گوش دادم: هوسوک اوپا میدونم حرف درستی نیست، ولی از اینکه برای ناراحتی قلبی بستری شدی خوشحالم! ناظر جان لطفا منتشر کن چیزی نداره منم به یکی قول دادم داستان بذارم ممنون😅💜 امیدوارم خوشتون اومده باشه😄 قبول دارم اولش یکم شبیه اجتماعی پنجم شده ترس ها و...😹 از 1 تا 100 بهش چند میدی؟🙃