دنیای بیرون

سلامممم😊😊😊 روزی روزگاری این کاربر ایده اوکازیون داستان به ذهنش میرسه بعد میاد پست بسازه میبینه ای داد بی داد دسته ی داستان رو نمیتونه انتخاب کنه چون کلا گزینه ای براش نمیاد😐🗿🗿 به همین دلیل شما به بزرگواری خودتون ببخشید من دسته ی کتاب رو انتخاب کردم واسه داستانم و راستی اولین داستانم هست اگه ایرادی بود حتما بگید 🤗🤗🤗

برایان و پدرش همیشه این ساعت از روز را در آغوش سکوتِ کتابخانه می‌گذراندند. پدرش، با آن دست‌های همیشه آغشته به بوی کاغذ و جوهر، نگهبانِ تمامِ قصه‌های نوشته شده بود. برایان هر روز، بعد از تمام شدن کلاس‌های مدرسه، راهش را به سمت این ساختمانِ سنگین و باشکوه باز می‌کرد؛ جایی که در میان قفسه‌های بلند، زمان انگار کمی کندتر حرکت می‌کرد. آن روز، کتابی را از میان ردیف‌های چوبی بیرون کشید: **«اکو»**. من نسخه دیگری از همان کتاب را در دست داشتم. با قدم‌هایی آرام از میان راهروهای باریک گذشتم و کنار میزی که برایان نشسته بود، روی صندلی چوبی نشست. ـ تا کجای کتاب رو خوندی؟ برایان سرش را بالا آورد. چشم‌هایش مثل همیشه از هیجانِ خواندن، برق می‌زد.

سلام جودی! تا صفحه ۶۷. تو چی؟ لبخند کوتاهی زدم و کتاب را روی میز گذاشتیم. ـ تا صفحه ۴۲. برایان با لحنی که سعی می‌کرد شوخی باشد، اما رگه‌هایی از غرور در آن بود، گفت: ـ تو از من خیلی عقب‌تری! گفتم: ـ اشکال نداره، بالاخره می‌رسم. برای لحظه‌ای، سکوت سنگینی میان ما حاکم شد. فقط صدای تیک‌تیکِ ساعتِ دیواری و صدای ورق خوردنِ بسیار آرامی از دوردست می‌آمد. برای لحظه‌ای، پدر برایان که پشت میزِ امانت نشسته بود، سرش را بلند کرد. نگاهش برای لحظه‌ای کوتاه، از پشت عینکِ گردش، از روی کتابِ ما گذشت. نگاهش سرد نبود، اما چیزی در چشمانش بود که باعث شد یخ در دلم بیفتد؛ یک نوع... احتیاط. او بدون آنکه به ما نزدیک شود، با صدایی آرام گفت: ـ برایان و جودی با دقت این کتاب را بخوانید... چیز های زیادی برای گفتن دارد برایان سرش را تکان داد و دوباره به کتاب خیره شد. من هم سعی کردم تمرکز کنم و به صفحه‌ی ۴۲ برگردم. اما همان‌طور که چشمم را به کلمات دوختم، اتفاق عجیبی افتاد

درست در لحظه‌ای که می‌خواستم اولین جمله را بخوانم، کلمات روی کاغذ برای یک ثانیه، کلمات مثل قطراتِ رنگی که در آب حل می‌شوند، از هم وا رفتند. ، چیزی شبیه به یک لکه‌ی تیره و کثیف را زیرِ کلمات شکل می‌دادند. قلبم تند زد. سریع پلک زدم. دوباره نگاه کردم. کلمات درست بودند. همه چیز مثل قبل، تمیز و مرتب بود. نگاهی به برایان انداختم؛ او هنوز غرق در کتاب بود و هیچ چیز به نظر نمی‌رسید که تغییر کرده باشد. حتی پدرش هم بدون هیچ تغییری به کارش ادامه می‌داد.

با تردید، دستم را به سمت صفحه بردم. می‌خواستم مطمئن شوم که آن لکه‌ی سیاه، واقعاً وجود داشت یا فقط یک خطای ذهنی بود. اما قبل از اینکه انگشتم به کاغذ برسد، دوباره همان اتفاق افتاد؛ برای یک ثانیه، من چیزی را دیدم که نباید می‌دیدم؛ چیزی که اصلاً با آن نورِ درخشان و تمیزِ کتابخانه همخوانی نداشت. و بعد، همه چیز دوباره به حالت عادی برگشت. همان‌طور که برایان با لبخند گفت: «جودی، نکنه خواب رفتی؟»، من فقط توانستم به صفحه ۴۲ خیره شوم، در حالی که دست‌هایم از شدت ترس می لرزید