رمان نقاب نفرت پارت ۱

سلام من کارمن هستم ۵ سالمه و و با هری که ۱ سالشه زندگی محشری دارم من ازش مراقبت میکنم ، باهاش بازی می‌کنم، و بهش غذا میدم ولی نمیدونم چه بلایی سر پدر و مادرش اومد که با ما زندگی میکنه

داستان از جایی شروع شد که هری حرف زدن رو یاد گرفت ویوی کارمن :وای ماماننن ،مامانننن هری اولین کلمه اش رو گفتتت هری : کا... رررر...‌مممممم....نننننن کارمن : واییییییییییی عزیزم تروخدا دوباره بگوووووو هری میخنده کارمن: قربون لبخندت برم

و الان ۱۰ سال از اون روز گذشته ویوی هری ۱۰ سال و نیمه :امسال هم مثل هر سال تولدم هیچ هدیه ای نمیگیرم البته کارمن تمام تلاششو میکنه که تولدم خوب پیش بره ولی اون هم کاری از دستش بر نمیاد ویوی کارمن ۱۵ ساله : امسال تولد هری رو میترکونم . نمیخوام امسال هم مثل هر سال تولدش خراب بشه

کارمن: حدث بزن امروز تولد کیه،دادلی !! تولدت مبارک دادلی کوچولو دادلی : من کوچولو نیستم (با خشم و ناراحتی ) کارمن به آرامی دم گوش دادلی :هرچقدر بزرگ بشی بازم واسه من کوچولو هستی پتونیا : کارمن ، اذیتش نکن میخوام تولد دادلی کوچولوم عالی پیش بره !!

"همون لحظه هری وارد میشه " کارمن : هری ، خوابالو کوچولو بالاخره بیدار شدی (به شوخی ) هری با خنده :آره ، ولی حداقل من مثل جناب الی نیم ساعت تو دستشویی نیستم هردو میخندید پتونیا : هری خنده و شوخی دیگه بسه بره املت درست کن و اینبار نسوزاند میخوام همه چی تو تولد دودلی کوچولوم عالی باشه

هری با بی حالی :چشم خاله کارمن کمی فکر میکنه و میگه :وایسا خودم درست میکنم هری و پتونیا با چشم های ورقلمبیده نگاه به کارمن میکنن. کارمن میگه: هری ، برو خودم درست میکنم هری :آخه اذیتت میشی ( کمی خجالت ) کارمن با مهربانی‌ : مهم اینه تو اذیت نشی . و بعد گونه هری رو م.ی.ب.و.س.ی هری با خجالت خیلی بیشتر ( باشه پس من میرم ) کارمن با لبخند رفتنش رو نگاه میکنه و میره سراغ تخم مرغ ها