همانند اطلسی‌‌ها

همانند اطلسی‌‌ها زیستن، درک عمیق سکوت است در میان هیاهوی تکرار. اطلسی‌ها، نه خواستار توجه‌اند و نه تشنه‌ی نگاه‌های گذرا؛ آنان در نهایت بی ادعایی، تمام قامت خود را وقف ستایش نور می‌کنند.

تو نیز در زمان بودنت، شبیه به اطلسی ها، مظهر همان لطافت استواری هستی که حتی با آن شکنندگی، عمق جان را تسخیر می‌کند. تماشای تو، به وجود آورده‌ی آرامشی بی پایان است. آنگاه که در میان طوفان‌های روزمره، بی‌ آن که بلندای صدایت را بر رخ زمانه بکشی، با وقاری از جنس شکوفه، زندگی‌ام را با یک لبخند رنگ آمیزی می‌کنی.

اگر آدمیزاد بتواند مانند اطلسی‌ها باشد، معنای «ماندن» را دگرگون می‌کند؛ نه در پی ثابت کردن خود، بلکه در تکاپوی زیستن زیبایی. تو اینگونه‌ای؛ حضور تو، ردپای مهربانی بی‌نظیری ست که بر پهنه ی روح پابرجا می‌ماند؛ همان گونه که عطر شیرین اطلسی‌ها، ضیافت همیشگی باغ است، حتی وقتی چشم، از دیدن گلبرگ‌ها باز می‌ماند.

چه خوشبخت است آن که همانند اطلسی‌ها، بی هیاهو، جهان را به عطر حضورش آغشته می‌سازد و در نهایت سادگی، به کمال شکوفایی می‌رسد.