عزیز از دست رفته؛

امیدوارم در هرکجای این عالم سنگدل باشی، قلبت شاد باشد... این را برای تو نوشته ام زیرا که توان درک رفتنت را نداشته ام. (واقعا چی شده که منتشرش نمیکنی ناظر؟ کجاشو بد گفتم؟؟)

آیا این رفتن است؟ یا من هنوز باور نمی‌کنم؟

تو که می‌توانستی با دست چپ‌ات کلمات را برعکس بنویسی روی کاغذ – آنجا که بقیه «سلام» می‌نوشتند، تو «مالس» می‌نوشتی. و من می‌خندیدم. می‌گفتی: «جهان از این طرف هم دیده شده است.» حالا جهان از کدام طرف تو را دیده که دگر نیستی؟

یادم هست آن روز. نشسته بودی کنار پنجره. گفتی: «یک استعداد پنهان دارم.» آن قدر چشمانت امید داشت؛ که فکر کردم هیچ‌وقت نمی‌تواند تمام شود. اما چشمانت بسته شدند. امیدشان اما نه. امیدشان هنوز توی من زنده است. و این سخت‌ترین قسمت ماجراست: امیدواری برای کسی که رفته.

دست‌هایت را یادم هست. سرد بودی، همیشه. حتی در گرمترین روزهای تابستان، انگشتانت مثل برگِ پاییز می‌لرزیدند. «قلبم گرم است، مهم نیست.» قلبت گرم بود. خدای بزرگ، البته که‌ بود. آن قدر گرم که حالا تمام سینه‌ام با نبودنش سوخته.

آیا این رفتن است؟ یا من هنوز دارم سعی می‌کنم کلماتِ نبودنت را برعکس بخوانم، شاید معنی‌ای جز این داشته باشند...