مرداب روح؛

خدایا چرا منو نادیده گرفتی؟

مگر نه آن شب، که باران چون نیزه بر پشت خاک می‌نشست، من در میان خلوت خویش، با سوز ناله، سقف آسمان را می‌شکافتم؟

مگر نه آن روز، که خورشید از فرط بی‌مهری، سایه‌ام را از من گرفت، من چون شمعی در آینه، در برابر خود، به التماس ایستادم؟

پس چرا، چون پرنده‌ای که بالش را فراموش کرده، در میان این همه وسعت، تنها، و بی‌پاسخ، به انتظار نشستم؟

آیا ندیدن من، از بس زیاد بودنم، بود؟ یا آنکه آواز من، در هیاهوی این خاکیان، به جای آسمان، به گوش خودم می‌رسید؟

اگر نادیده گرفتنِ من، خود پاسخی بود، پس این سکوت سنگین تو، چه می‌گوید؟ و این دل بی‌پناهِ من، با کدامین نوید، باز به امید پاسخ، لب می‌گشاید؟