جریان روشنی : «پرواز، حتی اگر پایانش معلوم نباشد.»

«آیا برای پرواز، باید پایانِ بالها را بدانی؟ این متن، دعوتی است به شنا کردن در مسیری که هیچکس پایانش را نمیداند.»

زندگی، همچون رودخانه‌ای است که در میان کوه‌های بلند جاری می‌شود. بعضی در کنار آن می‌نشینند، خنکای آب را حس می‌کنند و گمان می‌برند که همین کافی است. اما برخی دیگر، دل به جریان می‌سپارند، سنگلاخ‌ها را پشت سر می‌گذارند و راه خود را به سوی دریا باز می‌کنند.

آیا ماهی، تنها به خاطر آنکه پایانِ مسیرش را نمی‌داند، باید از شنا کردن دست بکشد؟ آیا پرنده، به این دلیل که روزی بال‌هایش خسته خواهند شد، باید پرواز را کنار بگذارد؟ اگر چنین بود، هیچ ستاره‌ای نمی‌درخشید و هیچ گلبرگی شکفته نمی‌شد. درس خواندن، تلاش کردن و ساختن آینده، نه برای آن است که کسی پس از مرگ از تو بپرسد "دو دو تا چقدر می‌شود"، بلکه برای آن است که در جریان رودخانه‌ی زندگی، از سکون و ایستایی رها شوی و مسیر خود را پیدا کنی. آرامش، تنها در خواب و گوشی نیست، بلکه در لحظه‌ای است که در میان مه، نورِ حقیقت را با دستان خود لمس می‌کنی.

تو می‌توانی بمانی و نظاره‌گر گذر رودخانه باشی… یا می‌توانی شناگرِ مسیرِ ناشناخته‌ها شوی. انتخاب با توست، اما بدان که هر گامی که برداری، ردپایی از نور در مه به جا خواهد گذاشت.

«به پایان این سطرها که رسیدی، از خودت بپرس: امروز، در کنار رودخانه نشستهای یا دل به جریان سپردهای؟ اگر هنوز پاسخ را نمیدانی، نگران نباش؛ همین تردید، خودش آغازِ حرکت است. تنها چیزی که نباید کرد، سکونِ مطلق است. چون زندگی، در جریان است، نه در توقف. و هر لحظه که به جلو قدم میگذاری، حتی اگر در مه، ردپایت، نوری به جا میگذارد که شاید روزی، راهنمایِ کسی شود که در تاریکیِ مسیرش گم شده است. این، معنای واقعیِ زیستن است: نه رسیدن، که حرکت کردن؛ نه دانستنِ پایان، که لذت بردن از خودِ راه.»