دِلگیر

سلام! یک داستان خیلی چمیدونم چی اسمشو بزارم خدمت شما🌟

تاحالا شده است که همه چیز را به دل بگیرید؟ کوچکترین حرکت، کوچکترین حرف و حتی کوچکترین تغییر.

به عنوان مثال، کسی به شما یک کلمه چندحرفی و کوتاه بد می‌گوید و شما، تا ماه ها و حتی سال‌ها به آن فکر می‌کردید. بله. من از آن دسته آدم ها هستم. گاهی آرزو می‌کنم کاشکی فقط برای کوچکترین چیزها خوشحال می‌شدم. ولی متاسفانه، درکنار آن، از کوچکترین چیزها اشک چشمانم سرازیر می‌شود. عجیب است.

همه می‌گوید من کمیاب هستم. دیروز، دوستم به من یک استیکر قلبی شکل کوچک صورتی داد؛ و فکر می‌کنید من چه کردم؟ آنقدر ذوق‌زده شدم که تعجب تمام دانش‌آموزان کلاس را برانگیختم.

اما دقیقا همان روز، معلم به من گفت:( ساکت!) و من تا امروز درحال فکر کردن به آن هستم. مطمئنا تا آخر سال و یا حتی مدت‌ها بعد از آن، همین کلمه ساکت در ذهنم می‌ماند. تک‌تک لحظه‌اش. از ظاهر همکلاسی‌هایم تا رنگ لباس معلم. آنقدر دیشب به خاطر آن اشک ریختم که چشمانم بسیار پف کرده‌اند. بله! این است زندگی یک انسان احساساتی!