ونسان‌ ون‌گوگ

یه روزی یه پسری بود به اسم ونسان ون گوگ. این بشر، دلش دریایی بود ولی انگار دنیا باهاش لج کرده بود. هی روزگار می‌زد تو سرش، ولی اون ول‌کن نبود...

قلمو که دست می‌گرفت، انگار دنیا زیر و روش می‌شد! .. فکر کن، آسمون شب که همه ما سیاهی می‌بینیم، اون توش پر از رقص نور بود. انگار ستاره‌ها داشتن براش چشمک می‌زدن و راه شیری هم براش موج می‌زد. گل‌های آفتابگردونش هم که دیگه نگم برات، انگار همه‌شون نور خورشید رو قورت دادن و دارن از شدت هیجان منفجر می‌شن!

ونسان یه جورایی دیوونه‌ی رنگ‌ها بود. هر رنگی که می‌دید، انگار یه داستانی تو دلش بود. اونقدر احساسات قوی داشت که می‌ریخت رو بوم نقاشی. گاهی وقتا اونقدر دلش می‌گرفت که گوش خودش رو هم می‌برید! واقعاً روزگار باهاش تا نکرد...

داستان ون گوگ مثل افسانه‌ست؛ درباره کسی که شاید تو زندگی خودش خیلی تنها بود و کسی حرف دلش رو نفهمید، ولی با همین نقاشی‌های عجیب و غریب و پر از احساسش، کاری کرد که تا صدها سال دیگه هم مردم یادش باشن و باهاش ارتباط برقرار کنن. انگار که رنگ‌هاش، زبون دل همه‌ی ما شدن