واگویه؛ حرف‌هایی که هیچ‌وقت گفته نمی‌شوند

ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍ "ﻭﺍﮔﻮیه" ﻣﯽگویند

گاهی آدم با هیچ‌کس حرف نمی‌زند، اما درونش پر از صداست صداهایی که شب‌ها، وقتی همه‌چیز ساکت می‌شود، بلندتر شنیده می‌شوند سؤال‌هایی که پاسخی ندارند، خاطره‌هایی که هنوز تمام نشده‌اند و جمله‌هایی که هزار بار در ذهنمان تکرارشان کرده‌ایم، اما هیچ‌وقت به زبان نیاورده‌ایم

واگویه، همان گفت‌وگوی خاموش آدم با خودش است؛ جایی میان فکر و احساس، میان آنچه می‌خواهیم بگوییم و آنچه ترجیح می‌دهیم پنهان بماند...

گاهی با خودمان دعوا می‌کنیم، گاهی خودمان را آرام می‌کنیم، گاهی برای اتفاقی که گذشته دنبال دلیل می‌گردیم و گاهی فقط از خودمان می‌پرسیم: «اگر آن روز طور دیگری رفتار می‌کردم، چه می‌شد؟» عجیب است که انسان می‌تواند ساعت‌ها با خودش حرف بزند، بدون اینکه حتی یک کلمه از آن حرف‌ها شنیده شود

واگویه‌ها شاید بی‌صدا باشند، اما همیشه بی‌اهمیت نیستند آن‌ها بخشی از چیزهایی هستند که درونمان نگه داشته‌ایم؛ ترس‌ها، حسرت‌ها، امیدها، دلخوری‌ها و حتی آرزوهایی که هنوز جرئت نکرده‌ایم به کسی بگوییم

شاید بعضی حرف‌ها قرار نیست شنیده شوند شاید فقط لازم است یک‌بار از ذهنمان عبور کنند، تا بفهمیم درونمان چه می‌گذرد...