ماه و خورشید

سلام! امیدوارم در این شرایط اوضاع خوبی داشته باشید. اومدم با یک داستان(که یک ماهه درگیرشم) درباره ماه و خورشید؛[متفاوته] امیدوارم که در این شرایط، حداقل یک ذره حالتون رو خوب کنه و لذت ببرید✨️🥖

روزی خورشید داشت با دامنه آتش خود بازی می‌کرد. ناگهان چیزی طوسی و تاریک از شرق طلوع کرد. خورشید صورت خود را کج کرد و با اخم به آن خیره شد. عجیب بود. هیچ وقت چیزی مثل آن ندیده بود؛ دیده بود؟

خورشید، تغییر شکل داد. خود را به شکل انسان درآورد. موهایی فرفری و زرد با دامنی به رنگ طلایی و زرد. چشم هایش همچون موهایش بود. پوستش به رنگ شکلات بود. شوق در تمام بدن خورشید موج زد. ماه که گرد بود نزدیک آمد. او هم مانند خورشید، تغییر شکل داد و انسان شد. موهایی لخت داشت. رنگ آنها چیزی بین طوسی و آبی دریایی بود. دامنی پوشیده بود تقریبا کوتاه و آبی.پوستش هم به رنگ دامنش بود.

ماه با ناز و عشوه جلو رفت. گفت:(سلام.) چشمانش به پایین و زمین دوخته شده بود. ناگهان خورشید با ذوق و شوق داد زد:(سلام! من خورشیدم! از آشنایی خوشبختم!) خورشید مثل فنر بالا و پایین می پرید. بعد از مدتی از حرکت ایستاد. با لبخندی که تا چشمانش می آمد گفت:(اسم تو چیه؟) ماه سرش را بلند کرد و با صدایی بسیار آرام گفت:(من...ماهم... اسمم ماهه.)

خورشید گفت:( پس صدات می کنم ماه! نه ماه که اسمته...وایسا... ماهک، خوبه؟) ماه با تعجب گفت:( ماهک؟ مشکلی ندارم. فقط... من تو رو چی صدا کنم؟ مثلا، خورشید کوچولو... یا خورش؟) و خنده ریزی کرد. خورشید با خوشحالی گفت:(خورشید کوچولو خوبه!) و خورشید کوچولو و ماهک باهم دوست شدن.

سال ها گذشت. هر روز صبح، خورشید بالا می آمد. بعضی روز ها ماه هم صبح ها ظاهر می شد تا خورشید احساس تنهایی نکند. شب ها هم چون ماه خجالت می کشید، خورشید پشت او می ایستاد تا پشتیبانش باشد. گاهی همزمان با هم بودند و دیدار می کردند، و این باعث می شد که ماه گرفتگی یا خورشید گرفتگی ایجاد شود. اما چیزی که هیچ وقت معلوم نیست، این است: کی این دو درخشیدن را به پایان می رسانند؟