منِ آینده ۱

این یه داستان که در مورد یه دختر که نا امید شده ولی نمیدونه در آینده چه آدم مهمی میشه..............

امروز هم کسی به من توجه نکرد . نه اون آقایی که تو سوپر مارکت بود نه اون خانومی که سرش تو گوشی بود و هم وقتی که معلمم داشت حضور غیاب می کرد اسم من رو فراموش کرد بخونه . بعضی وقت ها واقعا فکر میکنم نامرئی ام . ولی منم وجود دارم وقتی صدای بلندی ندارم دلیل نمیشه احساس هم نداشته باشم من هم می تونم بلند بخندم و هم میتونم ساعت ها گریه کنم .

صبح بعد از مدرسه و رفتن به کلاس پیانو رفتم خونه و دراز کشیدم از بس خسته بودم زود خوابم برد . چشمام رو باز کردم نمیدونستم چه ساعتی یه یا حتی کجام فقط یه صفحه ی خالی بود چشمام رو مالیدم و بعد متوجه شدم توی ی اتاق که دیوار های سیاه داره که خالی ی خالی ام بود هستم وقتی برگشتم تا پشتم رو نگاه کنم متوجه ی در سفید شدم وقتی اون رو باز کردم ........

دیدم همه به من لبخند می‌زنند انگار من یه سلبریتی یا آدم معروف بودم که از دیدن من خوشحال شدن و دورم جمع شدن . یه دختر کوچولو که انگار طرف دارم بود از بین جمعیت اومد و از من امضا خواست بعد کل جمعیت از من تقاضا ی امضا کردن . درسته آرزو هام برآورده شده بودن ولی چطور ممکنه من یه شبه سلبریتی شده باشم ؟؟؟ واقعا شوکه شده بودم نکنه خوابم !! چند تا آدم با کت و شلوار و عینک دودی اومدن و من رو از جمعیت بیرون کشیدن و سوار یک ماشین شیک و بزرگ کردنند ، مثل توی فیلم ها بود .

مرسی که این داستان رو تا اینجا خوندی✨️ برای ادامه داستان به پیجم برو و (منِ آینده ۲ )رو بخون 🤫💖