اگه زندگی، یه کتاب بود…

همه‌مون حداقل یه بار به این فکر کردیم که اگه زندگی‌مون یه کتاب بود، الان چند صفحه‌ش رو خوندیم؟ کی بود که توی یه صفحه‌ی خاص، خندیدیم یا گریه کردیم؟ و مهم‌تر از همه، آیا خودمون می‌تونیم صفحه‌های بعدی رو بنویسیم، یا نویسنده‌ی دیگه‌ای داره این قصه رو می‌نویسه؟

فرض کن یه روز صبح، کتابی پیدا می‌کنی که جلدش سفیده، هیچ نوشته‌ای روش نیست، ولی وقتی بازش می‌کنی، صفحه‌هاش خالی نیست — پر از کلمه‌هایی‌ست که دقیقاً همون چیزهایی‌ست که توی ذهنت می‌گذره. چند خط اولش، دقیقاً همون چیزیه که امروز صبح بهش فکر می‌کردی. وسطاش، یه جمله هست که هنوز بهش نرسیدی، ولی حس می‌کنی که به زودی بهش می‌رسی. و آخرش… خالی‌ست.

اون کتاب، هیچ‌کس نمی‌دونه چطور اومده توی خونه‌ت، ولی تو هر شب، قبل از خواب، یه جمله بهش اضافه می‌کنی. یه روز که به خودت می‌آیی، می‌بینی کتاب دیگه فقط یه دفترچه نیست — تبدیل شده به یه راهنما. یه راهنما برای روزهایی که نمی‌دونی چکار کنی، برای شب‌هایی که فکر می‌کنی هیچ‌کس نمی‌فهمه‌ات، برای لحظه‌هایی که دلت می‌خواد چیزی رو تغییر بدی، ولی نمی‌دونی چطور.

بعضی صفحه‌هاش، پر از کلمه‌ست؛ بعضی صفحه‌هاش، ساکت‌تر از همیشه. یه جاهایی از کتاب، جمله‌ها کوتاه‌ن، مثل وقتی که حرفی برای گفتن نیست. یه جاهایی، صفحه‌ها پر از سوال‌ن، بدون جواب. و یه جاهایی، یه کلمه‌ی تنها، بیشتر از یه صفحه‌ی پر از متن، حرف می‌زنه.

و اون کتاب، فقط مالِ تو نیست. کسی که کنارت نشسته، کتابِ خودش رو داره. کسی که از کنارت رد می‌شه، شاید صفحه‌ای از کتابِ تو رو خونده باشه، بدون اینکه تو بدونی. و گاهی، کتابِ تو، با کتابِ کسِ دیگه‌ای گره می‌خوره — و یه فصلِ جدید، با دو تا نویسنده شروع می‌شه.

صفحه‌ها که ورق می‌خورن، انگار که زمان هم داره می‌گذره. ولی اگه یه روز، کتاب رو ببندی و بذاریش کنار، بازم داستان تموم نشده — چون تو هنوز هستی، و هر روز، یه صفحه‌ی جدید می‌نویسی، حتی اگه قلمی توی دستت نباشه.