چرا هیچکس از درد چشمانش نگفت؟!

به گمانم اینکه هنگام شکستن؛ صدایت نلرزد راحت تر است .. تا اشکت نریزد، بگذریم در میان همه ی شهر، چشمان او معروف شد .. اما اشک هایش؟!..

به گمانم اینکه هنگام شکستن؛ صدایت نلرزد راحت تر است .. تا اشکت نریزد، بگذریم در میان همه ی شهر، چشمان او معروف شد .. اما اشک هایش؟!.. کسی آن هارا ندید، کنترلگر بود و مغرور تر از آن‌که اعتراف کند گریه می‌کند!

ای اهل شرف و ای جماعت که گرد من آمدید! به من بگویید یکی از شما! چرا هرجا که می‌روم حرف زیبایی چشمانش است؟! به من بگویید ای شیرین سخنانِ عاشقِ شناس! به جز زهر عشق ناتمام، چه چیزی پنهان در چشمانش است؟! تک‌تک شاعران خط به خط قلم به دست در وصف چشمان کشیده ی خمارش اند.. چرا هیچکس نمی‌گوید چه درد پنهانی در چشمانش است؟!

میبینی ؟ آنان مو بینند و یارت که من باشم تورا پیچش مو .. آنان مژگان خنجر مانند او را دیده اند و من پلکان غرق اشک او.. دیگر مردمان خماری چشمانش را می‌بینند و من درد پنهان او .. بعد من بد می‌شوم ! به جرم دیدن زخم های او ! مجرم شدم!.. مجرم شدم!.. بارها قربانی جرم خوبی هایم شدم!..

اشکالی ندارد، بگذار بگویند :«فلانی مجرم است».. بالاخره خودش روزی خواهد پرسید که جرم آن طفل چیست.. چرا این‌چنین در دایره ی تحریم گرگان افتاده است.. آن‌گاه بگویید جرمش خیره شدن به چشمانت است..!

اگر پنهان کرد باز درد چشمانش او .. بگویید این کار را نکن، جان آن زخمیِ بی‌تاب، همان غم چشمانت است .. بگویید زیبایی چشمات و معرکه بودن به کنار .. عجب زیبایی ای پنهان در غم چشمانش است.. بگویید اگر گیرد آن غم را ز چشمان سیاهِ طوفانی اش؛.. جان ز جانم می‌رود .. بالاخره.. این طفل،مجنون غمِ درگاهش است..