هفتم آگوست

..

نشسته‌ام و افق می‌نگرم، منتظر غرق شدن خورشید در دریای آبی هستم. در انتظار گذشت زمان. خورشید در افق دریا غرق می‌شود و دوباره بیرون‌ می‌آید، دوباره و دوباره.

ساعت‌ها به روزها بدل می‌شوند و روزها جای خود را به هفته ها می‌دهند. بلاخره فرا‌می‌رسد؛ هفتم آگوست. هفتم آگوستی که دیگر مثل قبل نیست.

دیگر معنایی که از آن در سر داشتم گم شده ‌است. سرد و خالی از معنا، حالا این روز معنایی جز دروغ برایم ندارد.

آن شور و شوقی که برای معنای این روز داشتم، حالا به یک دروغ در میان خاطراتم تبدیل شده است.