معشوق من

شکسپیر غزل 130

چشمان معشوق من؛ هیچ‌گونه به خورشید نمی‌ماند مرجان بسیار سرخ‌تر از لبهای سرخ اوست. اگر برف سفید است، پس سینه‌های او قهوه‌ای‌مایل به خاکستری است اگر موها سیم باشند، سیم‌های سیاهی بر سر او روییده است

رزهای گلگون سرخ و سفید دیده‌ام اما؛ هرگز چنین گل‌هایی در گونه‌های او نمی‌بینم و در برخی عطرها لذتی بیشتر است تا در بویی که از دهان معشوق من بلند می‌شود.

دوست دارم صدای سخن گفتنش را بشنوم؛ با این‌حال خوب می‌دانم که موسیقی آوازی بسیار دل‌نشین‌تر دارد. اقرار می‌کنم که هرگز راه رفتن ایزدبانویی را ندیده‌ام معشوق من چون راه می‌رود، پا بر زمین می‌گذارد.

و بااین‌حال؛ به آسمان سوگند، عشق مرا به همان اندازه نایاب می‌دانم که هر زنی را که با توصیف‌های دروغین ستوده‌اند.