مینویسم برای زیبایی چشمان او؛

شاید در خاطر شما من مجنونی هستم که دیوانه ی نوشتن است؛ اما من مینویسم برای فرار از درد هایم؛ مینویسم برای سخنانی که هرگز گفته نشده اند؛

مینویسم برای فرار از دنیایی که انسان ها در آن دروغ میگویند؛ مینویسم برای عزیزانی که دیگر کنارم نیستند؛ مینویسم برای شمع امیدی که خاموش شد؛

مینویسم بلکه در نوشته هایم بتوانم زندگی کنم؛ مینویسم برای اشک های از دست داده ام؛ و در آخر؛

مینویسم برای خورشیدم؛ که به زندگی ام نور بخشیده و مرا از تاریکی نجات داده؛ نور امیدی که مرا از آن تباهی و نا امیدی نجات داده؛