عکس های فضا واقعی هستند؟

تو این پست میخوایم بگیم که آیا عکس های فضا واقعی هستند یا نه؟ و اینکه بگم عنوان این پست از کلیپ بلاگر/یوتیوبر(نمیدونم چی بگم) استفاده شده و محتوای این پست خیلی با اون کلیپ فرق میکنه

.....

خیلی وقت‌ها وقتی تصاویر هابل یا دیگر تلسکوپ‌های فضایی را می‌بینیم، اولین چیزی که ذهنمان را درگیر می‌کند رنگ‌های عجیب و غیرطبیعی آن‌هاست. همین موضوع باعث شده بعضی‌ها تصور کنند این تصاویر واقعی نیستند و صرفاً نقاشی یا دستکاری‌شده‌اند. اما اگر کمی دقیق‌تر به روش کار تلسکوپ‌های فضایی نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که این برداشت بیشتر به خاطر تفاوت میان «عکاسی معمولی» و «تصویربرداری علمی» است.

هابل مثل دوربین موبایل یا عکاسی معمولی عمل نمی‌کند. این تلسکوپ اصلاً چیزی به اسم عکس رنگیِ فوری ثبت نمی‌کند. آنچه هابل جمع‌آوری می‌کند، نور است؛ آن هم در طول موج‌های مختلف، از نور مرئی گرفته تا فرابنفش و مادون قرمز. هر کدام از این طول موج‌ها جداگانه ثبت می‌شوند و خروجی اولیه، تصاویری خاکستری هستند که فقط شدت نور را نشان می‌دهند، نه رنگ آن را.

پس از ثبت این داده‌ها، دانشمندان برای هر طول موج نوری یک جایگاه مشخص در تصویر رنگی در نظر می‌گیرند. اینجا رنگ‌گذاری وارد ماجرا می‌شود. اما این رنگ‌گذاری دلخواه یا تزئینی نیست. هدف این است که تفاوت‌ها، ساختارها و جزئیاتی که در داده‌های خام پنهان هستند، قابل تشخیص شوند. در بسیاری از تصاویر، ترکیب نورهای قرمز، سبز و آبی به کار می‌رود؛ همان روشی که اساس کار نمایشگرها و دوربین‌های دیجیتال امروزی هم هست.

از طرفی، بخشی از نورهایی که هابل ثبت می‌کند اصولاً برای چشم انسان نامرئی‌اند. ما نه می‌توانیم نور فرابنفش را ببینیم و نه مادون قرمز را. برای همین دانشمندان این اطلاعات را به رنگ‌هایی در محدوده‌ی دید انسان تبدیل می‌کنند. این تبدیل به معنای جعل واقعیت نیست، بلکه راهی است برای دیدن و فهمیدن چیزی که به‌طور طبیعی از دسترس حواس ما خارج است.

نکته‌ی مهم اینجاست که رنگ‌ها در تصاویر هابل حامل معنا هستند. هر رنگ می‌تواند نشان‌دهنده‌ی یک عنصر شیمیایی، دما، چگالی یا نوع خاصی از گاز باشد. یعنی تصویر نهایی فقط یک منظره‌ی زیبا نیست، بلکه مثل یک نقشه‌ی اطلاعاتی عمل می‌کند که دانشمندان با نگاه به آن می‌توانند ترکیب و رفتار اجرام آسمانی را تحلیل کنند.

در نتیجه، وقتی گفته می‌شود تصاویر هابل «واقعی» هستند، منظور این نیست که اگر انسان با چشم خودش آنجا بود دقیقاً همین رنگ‌ها را می‌دید. منظور این است که این تصاویر بر پایه‌ی داده‌های واقعی ساخته شده‌اند و هیچ چیز خیالی به آن‌ها اضافه نشده است. رنگ‌ها نقش زبان را دارند؛ زبانی که داده‌های خام و نامرئی فضا را به شکلی قابل فهم برای انسان ترجمه می‌کند.

پس تصاویر فضایی نه نقاشی‌اند و نه فریب. آن‌ها واقعیت فضا هستند، اما واقعیتی که برای دیده‌شدن و فهمیده‌شدن، نیاز به پردازش علمی و ترجمه‌ی بصری دارد.