شکاف در حقیقت

«در دنیای تاریک ما، تنها چیزی که مرز نمی‌شناسد خواب است. ما را به جاهایی می‌برد که هرگز نرفته‌ایم، صداهایی را می‌شنویم که هرگز نشنیده‌ایم، و تصاویری را به ما نشان می‌دهد که حیرت‌زده‌مان می‌کند. این داستان، روایتی از خواب‌های من است؛ سفر من در میان مه، قلعه‌های متروک، درختان کهن و نورهای جادویی. حالا بیایید با هم به عمق این رویا قدم بگذاریم...»

من هرگز در این جنگل‌ها به دنیا نیامده بودم. یک روز صبح، با چشمانی باز در میان سنگ‌های خزه‌ای از خواب بیدار شدم، در حالی که هیچ خاطره‌ای از گذشته نداشتم. سنگ‌نوشته‌ای کنار مجسمه آبشار، تنها جمله‌ای حک شده بود که مدام تکرار می‌کردم: "تا زمانی که به خودت نگاه می‌کنی، حقیقت را نمی‌بینی." این جمله شبیه یک طلسم بود.

هر بار که سعی می‌کردم پا به درون دروازه‌ی گل‌های سرخ بگذارم، چشمانِ جغدِ سفید مرا از جا می‌کند. او درختِ خشک‌شده‌ای را نشانم می‌داد که انگار دارد به سمت آسمان فریاد می‌زند. من نمی‌فهمیدم که چرا راهی به جلو ندارم.

تا اینکه متوجه شدم... در واقع، من در درونِ یک "تابلوی نقاشی" گیر افتاده‌ام. ابرها حرکت نمی‌کنند، آبشار جاری است اما هرگز به پایین نمی‌رسد، و درختان همیشه در یک حالت مانده‌اند.

پل سنگیِ خزه‌ای، مرا به قلعه‌ی تاریکِ روی تپه رساند. وقتی وارد آن شدم، آینه‌ای در انتهای تالار دیدم. در آینه، تصویرِ من نبود؛ تصویرِ یک شهرِ شلوغ با اتومبیل‌ها و ساختمان‌های بلند بود.

من یک ماجراجو نبودم. من یک انسانِ عادی از یک دنیای دیگر بودم که در رویای خود گرفتار شده‌ام. این جنگل، تصویری از ذهنِ من بود.

وقتی فهمیدم که اینجا یک توهم است، درختان ناگهان شروع به چرخیدن کردند.

ذرات نور از روی زمین بلند شدند و در هوا چرخیدند و شکلِ حروفی را ساختند: "بیدار شو... تو در اتاق خودت خوابیده‌ای." من دستم را به سمت نور دراز کردم تا خودم را بیدار کنم.

در یک لحظه، باران شروع به باریدن کرد و من با قطرات آن به "بیرون" پرتاب شدم. دره‌های برفی محو شدند و من... در تختخوابم در اتاقی کوچک، زیرِ نورِ مهتاب، از خواب پریدم. عرق سرد روی پیشانی‌ام نشسته بود.

من روی تخت نشسته بودم. ناگهان، قطراتِ آبِ واقعی، روی دستم چکید. یک لحظه مکث کردم. سرم را به سمت پنجره چرخاندم... جغدِ سفیدی روی شاخه‌ی درختِ حیاط نشسته بود و با همان چشمانِ نافذ، درست به چشمانِ من خیره شده بود. شاید ما هرگز بیدار نشده‌ایم. شاید این دنیا هم فقط یک عکسِ دیگر از یک ذهنِ فراموش‌شده است.