دریغ که رفتی و من ماندم؛

یک روز یا یک عمر؟

از زمانی که رفتی، عقربه‌های ساعت، دیگر برای من نمی‌چرخند؛ فقط میخزند، مثل کرم شبتابی که بالش سوخته باشد. گاهی به دیوار خیره میشوم و گمان میکنم هنوز سایه‌ات روی آن مانده. اما سایه، سایه است و تو، تو. رفتی و سایه را هم با خودت بردی.

لبخندت، همچون سپیده‌دمی بود که ناگاه از پس کوهسار سر میزند؛ بیآنکه بویی از غروب در آن باشد. در طرز نگاهت ذوقی نهفته بود. در آن چرخش سری که میکردی، انگار میخواستی حرفهایم را به هوا بدوزی و با خودت ببری. شعر، آن روزها پروانه بود و تو، باغی از نسترن. زیبا و دست نیافتنی.

اما اکنون؟ حال شعرهایم، در گلویم خفه میشوند. واژه‌ها، بسان پرندگانی بالشکسته بر زمین می‌افتند و از حرکت بازمی‌مانند. پیشتر، تو خود شعری بودی که نفس میکشید. اکنون، شعر بی تو، کالبدیست بی‌جان؛ تنها نامی از عشق در میانش مانده، بی آنکه طراوتی داشته باشد.

یک روز است، اما گویا ده‌هزار شب از آن گذشته. در این یک روز، تمام کوچه پس کوچه های شهر ذهنم را گشتم، سر هر پیچی به دنبال رد پایت، به دنبال بوی عطرت‌ و در آخر بی‌شرمانه نیافتمت. گویی ناگهان از ناکجاآباد پدید آمدی، مرا چنان وابسته‌ی خود کردی که نمیدانستم کجای من شروع میشود و کجای تو پایان میپذیرد، و باز ناگهان، رفتی به همان ناکجاآباد.