نازنینم؛

چو بر مزارم نهی گل، ز خاك برخیزم...

فرشته‌ام اگر با مژه‌هایت جانم را بگیری مرگ در آغوشِ تو شبیهِ تولدِ دوباره‌ست

و اگر بر مزارم از سرِ مهربانی گلی بگذاری بدان که از همان شب ریشه‌هایِ من دست‌هایِ تو را در آغوش می‌کشند

عشقِ تو نه مثلِ عسلِ سرِ سفره که تمام می‌شود که مثلِ شبنمی‌ست در عمقِ چاهِ جان نه می‌رود، نه می‌ماند

زیباییِ تو نه مثلِ برفِ نازکِ زمستان که آب می‌شود که مثلِ مهتابِ سردِ شب‌هایِ تابستان همیشه هست، حتی وقتی آسمان ابریست

اگر هزار بار بکشی و زنده کنی باز همانم: دیوانه‌یِ ردِّ پایت با همان دلِ لرزان با همان چشمِ خیس

کنایه نیست زخمِ تو تنها مرهمی‌ست که در نگاهِ تو جا دارد