پشت نقاب ما p2

بالاخره کلاس تموم شد و به خونه رفتم. قدری خسته بودم که مستقیم به سمت تختم رفتم و سرم رو داخل بالشتم فرو کردم .....دلم میخواست چند ثانیه از دنیا محو بشم و دوباره برگردم. خب .....چطوری باید داستانم رو شروع کنم؟ من آنا هستم. اسم خوبی دارم .....هم فارسی و هم خارجیه، در هر دو حالت استفاده میشه! فامیلی ام.....بهنور هست و یک نوجوون معمولیم.

تا حالا شده حس کنید مطرودید؟ من همیشه همین بودم! وقتی خردسال بودم خیلی سرزنده بودم. میشه گفت که برونگرا ترین آدم محله امون بودم ، برای همین هیجان زیادی درمورد مدرسه داشتم . فکر میکردم جای خوبیه......جایی که آدم های شبیه خودم رو پیدا میکنم هر چند ....دنیا قدری بی رحمه که آرزوها رو به نابودی میکشونه. اوایل سعی میکردم توجه همه رو جلب کنم.....دلم میخواست بگم منم هستم. آخه مگه من چی کم داشتم؟ پس شروع کردم به خیال‌بافی ، دنیا و آدم هایی رو ساختم که وجود نداشتن . لااقل چیزی که ساخته ی خیال خودم باشه بهم آسیبی نمیزنه و منو میپذیره.

ولی کفایت نمی‌کرد . پس شروع به دروغ کردم . دروغ هایی تا توجهشون رو جلب کنم ....و جواب داد! هر چند یک پیروزی موقتی برای بچه ی کوچولویی بود که توی اون سن جز کمی دوست داشته شدن ، چیزی نمی‌خواست. بعد از اون بعضی ها شروع به دروغگو خوندن من کردن و اون هایی که ساده لوح بودن یا بهتر بگم احمق بودن بهم گفتن جادوگر.

ولی اینا هیچ ربطی به وضعیت کنونیم ندارن. چیزی که هنوز هم آزارم میده ، از یک بیماری شروع شد . مریضی مادرزادی ای که گاهی بخاطرش مدرسه نمی رفتم و آدم هایی که بی دلیل شروع به پخش شایعاتی در این مورد کردن. شایعاتی که....کسی باورم نمی کرد و .....چیز خوبی برای یک دختر نبود....

اولاش کمی آزار مدرسه ای و شایعات مزخرفی بود که بهشون اهمیتی نمی‌دادم . من اشتباهی نکرده بودم پس نیازی نبود مثل افراد گناهکار و مطرود باشم! حداقل اون موقع چنین فکری میکردم. ولی بعداً شایعات پخش شدن ، طوری که هر جا می رفتم با این جمله مواجه میشدم :« همون دختره است که......» و هر دفعه صد تای دیگه هم بهشون اضافه میشد. صد تا تهمت جدید......و این دلیل اصلی ای بود که صورتم رو می پوشوندم. دلم نمی‌خواست مردم چهره ام رو ببینن.... چهره ای که یادآور تمام اون حرف ها بود.