عنوان یک دیوانه؛

..............................................

چقدر مسخره‌ام... آن‌قدر درد کشیده‌ام که دیگر لبخند زدن‌ام شبیهِ یک نقص فنی شده. مثلِ یک ماشینِ کهنه که هرچقدر موتورِ آن بیشتر داغ کند، بوقش شادتر به گوش می‌رسد.

کاش می‌توانستم برایِ یک لحظه، خودم را از بیرون ببینم. حتماً دیدنی‌ام. مردی که رویِ تختِ بیمارستان نشسته و به دست‌هایِ خالی‌اش خیره شده، ناگهان قهقهه‌ای سر می‌دهد که پرستارها از پشت شیشه برمی‌گردند.

حتماً فکر می‌کنند تبِ من بالا زده. اما تب نه، این خودِ منم که به نقطه‌ی جوش رسیده‌ام؛ جایی که دیگر آب، آب نیست، بخار است، دود است، چیزی است که هیچ‌کس نمی‌تواند لمسش کند.

چقدر بامزه‌ است. وقتی پزشک می‌گوید "نتیجه‌ی آزمایش‌ها بد نیست" و من می‌خندم. نه از خوشحالی، که از این تشابه عجیب واژه‌ها با زندگیِ خودم. بد نیست یعنی به‌قدری خراب است که دیگر فرقی نمی‌کند.

تشکر می‌کنم و در دلم همراه با تک تک سلول‌هایم میخندم. چون ميفهمم که من و این جمله، هر دو، یک معنی داریم. ایستاده‌ایم، اما هیچ‌کس نمی‌داند که ستون‌هایمان پوک شده.

درد، وقتی از حد بگذرد، دیگر سوختنی نیست؛ تبدیل به آتش‌بازی می‌شود. و من، تمامِ شب‌هایِ عمرم را، با این آتش‌بازیِ بی‌صدا، روشن کرده‌ام و به تماشا نشسته‌ام... و خندیده‌ام، خندیده‌ام، خندیده‌ام.