اشعار یک خیال باف...

دوستان سلام. با توجه به اینکه متاسفانه هیچکی نیست که بتونم براش اشعارم رو بخونم، چندتا شعر دست نویسم رو اینجا قرار میدم. باشد که خوشتون بیاید:)

مرا ای عشق! محکومِ جنون کن دلِ بیدار را یک شب، زبون کن که این فلسفه‌خوانی‌های شبگیر فقط یک فاجعه‌ست؛ آن را برون کن

دمی که عقل، از پا می‌نشیند دل از اندوه، آوا پی بگیرد خدا آرام می‌آید در آن دَم که او تنهاست، مرا تنها ببیند

چو موج از خویشتن بیرون زدم من به جرم دانستن، دل کندم از تن خدا را در میان گریه دیدم و او می‌گفت: برگرد ای خرابم...

دم آخر، زدم فریاد: هستی؟ مرا از فلسفه‌ات بازرَستی خدا بغضی شکست و گفت: ای هیچ! تو در هیچ خودت دنبال کیستی؟

مِی‌ام ده ساقیِ زیبا و دلبر که از خود بی‌خبر گردم سراسر بسا این عقلِ خشکم شعله دارد، چو آتش می‌چکد در جانِ ساغر