در جهانی دیگر؛

حرفی ندارم...

به دریا خیره شده بودم و به او فکر می کردم؛فکر می کردم که چرا نمی توانم به او بگویم؟مگر چه گناهی کرده ام که نمی توانم به او بگویم دوستَت دارم؟در همین فکر بودم که او آمد...

+به چی فکر می کنی؟ آیا این مجازات من است؟اینکه مانند بسیاری از قصه های پریان در کنار دریا همراه معشوقه ام ایستاده ام اما نمیتوانم به او بگم دوستت دارم؟

در زندگی قبلی ام چا گناهی کرده ام که مجازاتش این است؟ +جواب نمیدی؟به چی فکر می کنی؟ یعنی این نفرین تا ابد همراه من است؟اینکه هرگاه میخواهم در چَشمان زیبایش که به نگاه کنم و بگویم دوستت دارم،نفسم می گیرد و صدایم ساکت می شود؟یعنی تا ابد باید با این نفرین زندگی کنم؟بدون او؟اگر این سفر تمام شود دیگر هرگز او را نخواهم دید؟

+هی توربی! نمیشنوی چی میگم؟ - اوه متاسفم چی میگفتی؟ +بیا برای شام.منتظرتیم. این را گفت و بدون اینکه منتظر جوابی باشد رفت؛اکنون از پشت سر او را مینگرم و حسرت میخورم...