در جهانی دیگر؛بخش هفتم

حرفی ندارم...

تو قول داده بودی در حیاط قصر قدم میزدم تا اینکه صدای راه رفتن کسی را از پشت سر احساس میکنم.نی ایستم و بر میگردم. خدای من!دوباره همان دختر است! حال به او چه بگویم؟ +کاری داری؟

_سروم... گریه می کند...خیلی هم گریه می کند.ابتدا‌ گریه اش بی صدا مانند باران های بهاری بود. اما الان،مانند بارانی که در پاییز همراه با صاعقه و طوفان است گریه می کند. دیروز وقتی دوستش صدایش زد شنیدم.اسم او لینا است.لینا.

+لینا.لینا چه خبره چرا گریه میکنی؟ دست هایم را روی شانه هایش گذاشته ام.نمیدانم چه گونه انقدر لاغر است. _تو قول داده بودی. صدایش میلرزد و هق هق می کند و دوباره تکرار می کند اما با صدایی بلند تر. _تو قول داده بودی.

درباره چی حرف میزند؟قول؟چه قولی. ناگهان متوجه می شوم.دست هایم را از روی شانه هایش بر میدارم.بدنم سست شده است؛به گونه ای که هر لحضه ممکن است روی زمین بیفتم. حال قولی که به او داده ام را به یاد میاورم.خاطرات گذشته ای را میبینم که هنوز منِ آینده در این بدن نبوده ام. من به او قول ازدواج داده بودم...