در اعماقی به تاریکی قلب آدمیزاد؛

اما آنها گمان می‌کنند،چیزی که “عشق” نامیده میشود احساسی زیبا و سرشار از شادی است، احساسی که می‌تواند رنج های زندگی را از بین ببرد و فرصتی برای زیستن دهد و‌ مرا که به این به ظاهر عشق اعتقادی ندارم در گودالی مملو از حرف های به خیال خودشان نورانی می‌اندازند تا بتوانم روشنایی را ببینم.

اما عزیز من،ای همدم مشتاق نوشته هایم سوالی از تو دارم؛چگونه می‌توانم این نور را در اعماقی به تاریکی قلب آدمیزاد مشاهده کنم؟چگونه از من انتظار داری باور کنم یکی از همین افراد می‌تواند رنج زندگی را از پیکرم برهاند؟

از همین رو است که مینویسم درباره رنج زندگی با این مردمان اما از همین مردمان ذره ای انتظار درک شدن ندارم چرا که آنها همان هایی که گفتند از عشق،هزاران بار احساس هایی را در من کشتند که دیگر توانایی زنده کردنشان را ندارم.

تکه ای دگر از خیالات این جانب.