خفته در خاک

تقدیم به آنان که جسمشان در آغوش خاک آرام گرفته،و روحشان در فراسوی خورشید، در اقلیم نور و آرامش، مأوا گزیده است.*ممنون ناظر مهربون و بادرک*

نگارینِ فرشته‌ام! تو را نه از گِل، که از نورِ نابِ عشق سرشته‌اند. نازنین بانویم! شاعران هنوز واژه‌ای نیافته‌اند که تصویرِ حضورِ تو را بسرایند.

در کدامین غروبِ آرام ساکنی؟ در کدامین نجوا شنیده می‌شوی؟ در کدامین کوچهٔ یادها قدم می‌زنی؟ اما افسوس…

اندوهِ من نه در خیالِ بی‌حضورت، بل در دمِ آگاهی‌ست—آنجا که می‌دانم: تو دیگر در هیچ‌کدام از آن مکان‌ها نیستی.

اکنون می‌توان تو را چند وجب زیرِ زمین یافت،آنجا که سنگِ سردِ مزار، سینه‌ات را به خاموشی می‌خواند،و بیدِ پیرِ مجنون، سایه‌اش را نثارِ خوابت می‌کند،در حالی‌که از پیکرِ آرامت، بنفشه‌ها جوانه می‌زنند.

و من، تا روزی که بنفشه‌ها دوباره شکوفه دهند،زائرِ مشتاقِ خاکی خواهم بود که جسمِ تو را در خود دارد و قلبِ مرا در سکوتِ خود می‌تپاند.