راز یک افسون 𝙿𝟻

به پارت ۵ خوش اومدی. بخاطر تاخیر عذر میخوام چون این مدت سرم یه مقداری شلوغ بود و نت هم نداشتم😔 و از ناظر عزیز هم ممنونم که پستای منو اینقدر خوب و سریع منتشر میکنه🎀

تلفن را جواب داد: - الو؟ مامان؟ چرا زنگ میزنم جواب نمیدین؟ - خیلی خوبه که صداتو دوباره میشنوم، لورینا! هرکس که بود، مادرش پشت خط نبود. - ببخشید، شما؟ مادر من کجاست؟ - همینجاست. مرد تلفن را به مادرش میدهد: (لورین عزیزم!) صدایش، عادی به نظر میرسید! نه ترس و نه لرزش. - مامان؟ تو خوبی؟ کجایید چرا جواب نمیدید؟ - نگران نباش دخترم. منو بابات اومدیم یسر مسافرت. "همینقدر رندوم👍"

- پس این مرده کیه؟ منو میشناسه؟ - اون یکی از دوستای پدرته. وقتی بچه بودی، منو بابات سرمون که شلوغ بود این آقا مراقب تو و برادت بود. - اهان. کجا رفتید حالا؟ لحنش کمی سرد شد: - جای خاصی نیست عزیزم، من سرم شلوغه. برو خونه خاله پتی. - باشه. و تلفن را قطع کرد. "عجیبه."

به کتابخانه که رسیدند یکی از میز و صندلی های دنج را انتخواب کردند. شاید کتابخانه میتوانست کمتر از بقیه مکان های شهر مزخرف باشد. میز ها و صندلی های چوبی خوشرنگ، وایب فانتزی و قدیمی، گلدان های قهوه‌ای پتوس و... مسئول جدید آنجا خیلی رسیدگی میکرد. لورین سر درد داشت. چندوقتی بود که مسکن میخورد. همانطور که تکالیفی که اقای کلارک از روی فضایی ها اصکی رفته بود را برای مکس توضیح میداد، چشم هایش سیاهی رفتند و سرش را گرفت.

- حالت خوبه؟ - اره. و یک بسته مسکن از کیفش بیرون اورد. - اینا رو دکتر بهت داده دیگه، نه؟ - بخیال مکس! من خودم میدونم چمه. ایناهم مسکن عمومیه. - ولی یه دکتر برو. جدیدا زیاد دیدم اینطوری میشی. لورین با صدا نفسش را بیرون داد: - هرچی تو بگی. - بریم یچیزی بخوریم؟ توی کافه بالای خیابون. وقتی یچیزی بخوری حالتم خوب میشه. - باشه.