یک عدد زندگی درخواست کردم.

قلب هایمان خسته و به ظرافتی گلبرگی که با هیاهوی نسیم در هم امیخت،روح هایمان سنگینی غم جهان را روی دوشش و در نهایت جسمی که حتی در برداشتن یک قدم ناتوان بود. در نهایت از درون خالی و از بیرون آزرده دلیم.

شاید علت همه کمبود ها، همه چیزهایی که بودنشان را فراموش کردیم، درب هایی بود که روی چیزی که واقعا هست بسته بود.

رودخانه ای که به آرامی پاهایت را نوازش میکند،محبتی که در قلب تو می‌کارد را قدر بدان،نسیم گر چه فکر می‌کردیم سارغی بیش نیست،اما غم اندوهت را با خود رهسپار مسیری بی پایان می‌کند، خورشیدی که زینت آفریده هاست،روی آب کریستال برای تد به ارمغان می‌گذارد تا پیام پروردگارت را به آرامی حس کنی.

از خدایی که به زیبایی او خلقی نبود، زندگی درخواست کنیم و کمبود هایمان را در رگ هایمان حس کنیم، چرا که همه چیز در جهان برای تو به اندازه وجود دارد.

تو آزاد خواهی شد، مانند پروانه ای بند های دورش را شکست، و قوی خواهی ماند مثل سنگ هایی که در رودخانه پا برجا ایستاده اند.