کازابلانکای من...

درود این پست همش کار خودمه. تمام نوشته ها و ایده از خودمه. امیدوارم ازش لذت ببرید و با حمایت خوشحالم کنید 🎷🧣

از فرط نگون بختی درد هایش را درون خودش جمع میکرد. چگونه میتوانست تمام تجربه های سختش را توصیف کند، زمانی که دور و برش پر از نگاه های قضاوت کننده بود؟

تنها فرقش با خورشید این بود که او نوری نداشت ولی دلش پر از گرمای سرکوب شده بود. زمانی که به یاد آورد این زندگی تنها فرصت اوست به دنبال میان بُری گشت تا تمام درد های زنگار و تجربه های پر مخاطره اش را شکوفا کند

پس خودش را در افکارش رها کرد و درخشید به گرمای نور خورشید رسید. او کارگردانی افسوس های فراموش شده را به دست گرفت. او نویسنده کلمات سخت شد. او گیتارش را در دستش گرفت و برای هر شاخه زنده فکرش ملودی مُشخصی نواخت.

آری، او کازابلانکای خودش را به وجود آورد و کس دیگری را بجز خودش به آن دعوت نکرد.