چشمانش؛

«آسمان در چشمان تو»

شب که از نیمه می‌گذرد، من هنوز در چشمان تو غرقِ طلوعم. آنجا، آبی‌ترین پرده‌های فلک، گسترده‌ست بر گِردِ مَهی که نمی‌خواهد غروب کند.

چشمانت را که می‌گشایی، ابرها از شرم، پاره‌پاره می‌گریزند به پشت کوه‌ها، و خورشید، برای یک لحظه، خود را در آن ژرفنا می‌اندازد تا زاده شود دوباره.

گویی در پِلکان تو، کهکشانی به خواب رفته است، و در هر نگاهت، قایقی از نور، لنگر انداخته در ساحلِ مهرِ من.

ی آسمانِ ایستاده در قامتِ دو چشم، بارانِ نگاهت که می‌بارد، همه‌ی واژه‌های خشکیده‌ام، سبز می‌شوند، و من، بی‌آنکه بدانم، شاعرِ همیشه‌ی ترانه‌های بی‌پایان تو می‌شوم.