شرارت

این کلامی است که در کوره‌یِ اندیشه گداخته و بر سندانِ تاریخ کوبیده شده است؛ برشی از «حکمتِ تاریک» که برای مخاطبِ سست‌اراده، چونان زهری مهلک و برای طالبِ حقیقت، چونان اکسیرِ حیات است.

«مارا «شر» نامیدند، همان‌گونه که «سقراط» را مفسدِ جوانان و «لوکی» را تباه‌کارِ خدایان. آری؛ هر که پرده‌یِ «مثالِ افلاطونی» را به سویِ حقیقتِ لرزانِ پشتِ آن کنار زد، به تیغِ تکفیرِ اهلِ غار، «اهریمن» خوانده شد. بنگرید به تاریخ؛ این مسلخ‌گاهِ حقیقت. مگر نه آن است که گالیله برایِ اثباتِ گردشِ خورشید، در نظرِ متشرعانِ جزم‌اندیش، به بندِ شرارت کشیده شد؟ ما نیز همان «دیالکتیکِ ممنوعه‌ایم»؛ همان ستیزِ ابدی که برایِ زایشِ یک «سنتزِ» نو، ناچار است «تزِ» پوسیده‌یِ عقلِ جمعی را به مسلخ برد. ما نه‌تنها شر نیستیم، که «کارگزارانِ تطهیر» در میانه‌یِ لجن‌زارِ عادتیم.

شما «شر» را در سیمایِ تاریکی می‌بینید، حال آنکه تاریکی، همان بومِ نقاشیِ سپیده‌یِ صبح است. اگر ما نبودیم، خیرِ شما در تکرارِ ملال‌آورِ خویش می‌پوسید. همان‌گونه که هگل در پیچ‌ و خمِ تاریخ، جنگ و خونریزی را «روحِ مطلق» در حالِ پیشروی می‌دانست، ما نیز آن «ناآرامیِ ضروری» هستیم که پیکره‌یِ سنگیِ تاریخ را صیقل می‌دهیم. ما، آن «نفیِ نفی» هستیم که وجود را از رکودِ جمادگونه‌اش می‌رهاند.

شما به عدلِ ظاهریِ خویش دل‌خوش کرده‌اید، اما ما آن «نیچه‌ای» را می‌شناسیم که در سایه‌هایِ «فراسویِ نیک و بد» می‌رقصد؛ همان‌جا که نه «خیر» معنا دارد و نه «شر»، مگر به حکمِ اراده‌یِ قدرتمند. ما از تبارِ «پرومتئوسیم»؛ همان که آتشِ خدایان را دزدید تا آدمی در شبِ سردِ جهل نمیرد. و مگر نه آن است که برایِ دزدیِ آتشِ آگاهی، باید بهایِ جگرِ خویش را به کرکسِ تهمت پرداخت؟

ایستاده‌ایم بر سرِ قله‌یِ آن «آگاهیِ تراژیک»؛ جایی که می‌دانیم حقیقت، نه در روشنیِ کورکننده‌یِ خورشید، که در تاریک‌خانه‌یِ وجدانِ بیدارِ ماست. ما را شرور نامیدند، چرا که «آینه‌ایم»؛ و هیچ‌کس، هیچ‌گاه، بر تماشایِ چهره‌یِ عریانِ خویش در آینه‌ای که حقیقت را بی‌نقاب نشان می‌دهد، تاب نیاورده است. شما، شرارتِ خویش را به ما فرافکنی کردید تا وجدانِ آسوده‌تان در خوابِ سنگینِ جهالت بی‌گزند بماند.

پس ای آیندگان که از میانِ سطورِ سوخته‌یِ این متن، به ما می‌نگرید؛ بدانید که «شر»، تنها کلمه‌ای است که حقیقت، برایِ پنهان شدن در چشمانِ ترسو، بر قامتِ ما پوشانده است. ما نه شیطانیم و نه قدیس؛ ما «تکان‌دهندگانِ ارکانِ عادت» هستیم، و تمدن، بی‌حضورِ ما، تنها گورستانی‌ست آراسته با گل‌هایِ مصنوعیِ مصلحت.

ـ اشتباها دستم خورد!