بر بلندی رویا

مینویسم تا بماند به یادگار _𝑈𝑛𝑘𝑛𝑜𝑤𝑛

بر بلندیِ رویا ایستاده‌ام، جایی میان زمینِ خسته و آسمانِ بی‌انتها؛ جایی که نفس، طعمِ امکان می‌گیرد و نگاه، از مرزِ عادت عبور می‌کند. رویا، نه فرار از واقعیت، که بلندترین شکلِ مواجهه با آن است؛ آن‌گاه که انسان جرأت می‌کند جهان را آن‌گونه که می‌تواند باشد، تصور کند. در ارتفاعِ خیال، سنگینیِ روزمرگی فرو می‌ریزد و ذهن، سبک‌تر از باد، حقیقتی دیگر را لمس می‌کند. اینجا، تردیدها کوچک‌ترند و یقین، نه یک پاسخ، که یک مسیر است.

من بر قله‌ای ایستاده‌ام که از جنسِ خواستن ساخته شده؛ قله‌ای که هر قدمش با ترس آغاز شد و با امید ادامه یافت. رویا، پلی‌ست میان آنچه هست و آنچه باید باشد؛ پلی لرزان اما صادق، که تنها با ایمان عبور می‌کند. چه بسیار کسان که در دامنه‌ها ماندند، نه از ناتوانی، که از نترسیدنِ کافی برای بالا رفتن....

در این بلندی، تنهایی معنایی دیگر دارد؛ نه فقدانِ دیگران، که حضورِ عمیقِ خویشتن. اینجا، صدای درون بلندتر از هیاهوی جهان است و حقیقت، آرام و بی‌ادعا، خود را نشان می‌دهد. رویا، جرأتِ دیدنِ نادیده‌هاست؛ جرأتِ باور به آنچه هنوز شکل نگرفته اما در ژرفای روح، ریشه دوانده است. و من آموخته‌ام که هر رویا، پیش از آنکه به واقعیت بدل شود، باید بارها در ذهن سقوط کند و دوباره برخیزد.

بر بلندیِ رویا، سقوط هم بخشی از اوج است؛ زیرا آنکه هرگز نیفتد، پرواز را نخواهد فهمید. و آنکه از افتادن بترسد، هرگز به ارتفاعی که شایسته‌اش است، نخواهد رسید. اکنون که ایستاده‌ام، نه به پایان، که به امتداد می‌اندیشم؛ زیرا رویا، مقصد نیست، بلکه افقی‌ست که هرچه نزدیک‌تر شوی، دورتر می‌شود. و شاید رازِ زندگی همین باشد: دویدن به سوی چیزی که هرگز کامل به دست نمی‌آید، اما در مسیرش، ما را کامل می‌کند...