من همانم که دوبار می رود!

نمیتوانست دیگر نمیتوانست ! عقلش دستوری نمیداد اما پاهایش ناخودآگاه حرکت میکردند تا به مکانی برسند جایی که نمیدانست کجاست!

وقتی قب.رست.ان در جلوی چشمانش نمایان شد سرعتش را دو چندان کرد؛ آن ق.ب.ر را یافت و کنارش نشست با صدایی غمناک و نگاهی خم شده زیر کوله بار اندوه گفت:

«زیبای خفته ی من حالش چطور است صدای مرا می‌شنوی سخت دلتنگت هستم گیتارم را اوردم تو خودت خواستی که بیایم مگر نه؟» گیتار را برداشت نت ها را نواخت و با صدای اولین نت متوجه سکوت آن ق.ب.رس.ت.ان شد اشک از چشمانش سرازیر بود که صدایی شنید:

«شاهزاده ی من شوالیه ، ارشد من ، شاهدختت اینجاست!» برگشت نگاهش کرد عجیب بود او دیگر گیتار نمیزد اما صدای موسیقی می آمد اول در آغوشش گرفت و بعد دستش را گرفت باریتم نت ها جابه جا میشدند و میرقصیدند دخترک همانند پرکاه بر روی قبرها قدم بر میداشت و پسر با چشمانی محزون دوباره مجذوب زیبایی شاهدختش شده بود ،

شاهدختش در همان حین با احتیاط روبان موهایش را بر مچ دست پسر بست و درنهایت گفت:«میدانستم می آیی!» صبح جسم پسر همان آنجا بود با گیتارش بر سر م.زار زیبای خفته اش و روبانی که به مچ دست پسرک بسته شده بود‌...