بوی آشنا؛

هزار کاتب در من زنده است، اما تنها یک روح سخن می‌گوید. بیشتر نوشته‌هایم، سایه‌هایی گذرا هستند؛ محصول انبوهی از اضطراب و نیاز به تخلیه. هر کدام از آن‌ها با حسی سنگین بر دوشم سنگینی می‌کنند: ترس از تکرار، خشم از ناکامی در شفافیت، غم شکاف میان آنچه هست و آنچه باید باشد، و در نهایت، شرم از این همه حرف بی‌قصد. فقط معدودی، چونان گوهری در میان خاکستر، محبوب من‌اند. آن‌ها خلوص لحظه‌اند؛ جایی که من و کلماتم یکی شده‌ایم. من میان انبوه «داده» و جوهر «هسته» گرفتار شده‌ام.

زندگی را باید بویید؛ عطرِ تنِ کسانی را که گرچه روحشان در جسمی دیگر آشیان دارد، اما قلب‌هایمان بی‌حضورشان به خانه‌ای بی‌در و پیکر می‌ماند؛ خانه‌ای که رو به آنان هرگز نوسازی نمی‌شود.و اکنون، عطرِ آشناییِ دوباره دیواره‌های خشتیِ قلبم را می‌لرزاند؛ بویی آشنا که گویا عمری ما را با دردِ فراقش تنها گذاشته بود. صدای چکمه‌های مشکی‌رنگ، که بر سرامیک کشیده می‌شود و گردی کوچک از خاک را بر جای یادگاری می‌گذارد، همراه با صدای چرخیدنِ کلید در قفل، سکوت خانه را می‌شکند.پس از لحظه‌ای، رخساری نمایان می‌شود و درمانِ دردی می‌گردد که خود، بنیانِ آن فراق بوده است.

گونه‌ام داغ می‌شود و ناگهان، گویی بارانی تابستانی در درونم شکل می‌گیرد؛ قطراتی از آن رخسارِ خشکیده‌ام را سیراب می‌کند. چکمه‌ها را به‌آرامی از پا خارج می‌کند و آن‌ها را در سمتِ چپِ کمدِ جا کفشی می‌گذارد؛ عملی که به‌قدری عادی انجام می‌شود که گویی مدت‌هاست آن مکان از چکمه‌های گل‌آلودش خالی نمانده بود.

دهانم می‌لرزد، و زبانم، خشکیده از هجوم واژه‌هایی که راهی به بیرون نمی‌یابند ؛ تنها قسمتِ آبیاری‌شده‌ی جسمم، رخسارِ متعجبِ من است نسبت به بازگشتِ کسی که دیگر بویش نیز تغییر کرده، و تنها ته‌مایه‌ای رقیق از آن عطرِ گرمِ قدیمی در وجودش باقی مانده است. اما من این غریبهٔ آشنا را می‌شناسم؛ لرزشِ دهانم، گواهی‌ست بر حقیقتی خاموش. آن‌که واژه‌ها، هرچند بسیارند، گاهی از بیانِ طوفانِ درون عاجزند، و باید گذاشت دست‌ها، آغوش‌ها، نبض‌های گسسته، و چشم‌ها، آنچه را زبان از گفتنش ناتوان است، فاش کنند.

چگونه به این‌جا رسیده‌ام؟ دستانم را به دور گردنش حلقه کرده‌ام اشک‌هایم سر شانه‌هایی را تر کرده‌اند که اکنون خمیده شده‌ تا تکیه‌گاهِ سر و گردنِ خسته‌ام باشند. وقتی لرزشِ تنم در میانِ بازوانِ او آرام می‌شود، کم‌کم این لحظه رنگی از واقعیت را به خود می‌گیرد او بازگشته است — در میانِ بازوانِ من ..نه ...من بازگشته ام به بازوان گرم او و احساسی کودکانه در من هجوم می‌آورد که ای‌کاش این لحظه‌ها تا ابد ادامه می‌یافتند؛ ای‌کاش دقایق کندتر و ثانیه‌ها آهسته‌تر می‌گذشتند، و از شتابِ خود بهر خرسندیِ این کودکِ دور از پدرمانده، اندکی می‌کاستند.

وقتی دستانم را بر پشتِ کمرِ خمیده‌اش می‌کشم، غباری از خاکی آشنا برمی‌خیزد و دستانم را متبرک می‌کند؛ خاکی که بویی از آشنایی در دوردست‌ها دارد — بویی که در هسته‌ی ذراتِ کوچکِ گرد، اندکی خون نفوذ کرده است، و باقی‌اش را اشکِ مادرانِ تنها، فرزندانِ غمگین، و امیدی خاموش ساخته‌اند. من این بوی مقدس را می‌شناسم… این… این بو… بویِ وطنِ من است.