وینگ چون | طعم کونگ فوی چینی

ما در این پست قرار است راجع به وینگ چون حرف بزنیم!

(به چینی: 咏春拳 ) یکی از سبک‌های ورزش رزمی چینی، «کونگ فو» یا ووشو می‌باشد. این سبک دارای فلسفه ویژه و قدمت حدوداً ۴۵۰ ساله است و بیشتر بر روی مبارزه به کمک ذهن، احساس، روح و جسم تأکید دارد. یک ضربه جلو وینگچون(راست) دربرابر یک ضربه چرخشی. این اصول خط میانی و حمله و دفاع همزمان را نشان می‌دهدوینگچون در واژه به مفهوم “بهار زیبا”، “بهار همیشگی” هست.

قصه بروز وینگچون با یک انقلاب عظیم و جنگ داخلی درقرن شانزدهم آغاز مي شود. جایی که دودمان مینگ توسط اشخاص سرزمین منچوری از بین رفت و خلافت چینگ بر سرزمین چین حاکم گردید. باتوجه حمایت راهبان معبد شائولین( 少林寺) از سلسله مینگ اشخاص منچوری به معبد شائولین حمله کردند و آن را آتش زدند. در این حمله اغلب استاتید و هنرجویان کشته شدند و کتاب خانه و دست نوشته ها هم نابود گردیدند. دراین بین چند تن از اساتید موفق به فرارشدند و درشهرهای گوناگون مخفی شدند، در واقع حمله به معبد شائولین تأثير بسياري بر توسعه کونگفو و هنرهای رزمی داشت.

ایپ من نخستین شخصی بود که بصورت عمومی اموزش وینگ چون را در هنگ کنگ شروع کرد. حرکت دریک مسیر مستقیم، سرعت ضربات و تکنیک های مستقیم و ترکیبی و تلاش در جهت خنثا نمودن حملات رقیب- بیش از اعمال نیرو براي ضربه زدن- یا حمله مستقیم از خصوصیات و ویژگی های بارز این هنر به حساب می آید . حركات دست در اين سبك بيشتر هست و جزء سبكهاي جنوبى چين شمرده مى شود

درجات شاگردی  وینگ چون دوره اموزش وینگ چون شامل دوازده درجه شاگردی هست که دو فرم ابتدایی سیو نیم تائو و چام کیو بعلاوهٔ تمرینات پون سائو و دان چي و کاربردهای چی سائو را پوشش ميدهد . در کنار ترکیبات مختلف دست در سیو نیم تائو، مجموعه استانداردی از فرم های پا نیز در این دوره یادگرفته ميشود .   درجات شاگردی بر مبنای عناوینی که در هر دوره اموزش داده ميشود ، به سه بخش تقسیم ميشود :

درجات ۱ تا ۴، یادگیری مهارت های پایه ای در سه فاصله مبارزاتی درجه یک- احترام و فروتنی، مبانی اصولی سبک و مهارت های حرکتی، درگیر شدن در فاصله دور، آغاز سیو نیم تائو« آغاز تمرین دستها با لات سائو» درجه دوم- مبارزه در فاصله دور بهمراه مشت نواختن ها و لگدها نواختن ها، کل« سیو نیم تائو» درجه سوم- گذار از فاصله حملاتی دور به فاصله میانی در تمارین لات سائو بصورت آزادتر و روتین درجه چهارم- گذر از فاصله حملاتی میانی به فاصله نزديک و شروع فرم« چام کیو» و« تمارین لامسه دستها به نان پون سائو و دانچی»

مراتب ۵ تا ۸ درجه پنجم- حملات در مسافت کوتاه و مبارزه همزمان با هر دو دست درجه ششم- آغاز چی سائو و تطبیق نيروهاي خویش با حريف درجه هفتم- روش های ستاندن و قفل دست و پاها و رد كردن درجه هشتم- روش های کشیدن و هل دادن

درجات ۹ لغایت ۱۲، کاربردها درجه نهم- در برابر تک مهاجم و کاربرد تکنیک های کلاسیک درجه ده- در برابر دو مهاجم و کاربرد به صورتِ روش های آزادِ درجه یازدهم-  در برابر تک مهاجم مسلح به سلاح سرد بصورت کلاسیک درجه دوازدهم-  در برابر دو مهاجم مسلح به سلاح سرد ازاد

در درجه ۹ شاگردی هنرجو نه تنها باید سبک را به خوبی بشناسد( همچنين در درجه ۸) بلکه باید به خوبی از کاربردهای آن بهره بگیرد . مهارت تنها تفاوت مهم بین این دو درجه هست، که بسته به مدرسه ای که هنرجو تحت تعلیم هست، درجه ۸ و ۹ میتواند با عنوان کمربند مشکی برابری کند. اما هیچ اجماعی روی این مسأله وجود ندارد زیرا هیچ مقایسه قراردادی و ریتمی در این بین وجود ندارد.

نکاتی که درباره سبک وینگ چون باید بدانید: وینگ چون در واقع یک سبک دفاع شخصی در کونگ فو است و هدف آن بیشتر دفاع و حمله است و نوعی ورزش دفاعی است، برخلاف ورزش های مانند بوکس که هجومی اند، ایپ من یکی از معروفترین استادان وینگ چون بود، که یکی از معروف ترین شاگردانش، بروس لی بود، بروسلی نیز سبک وینگ چون را یاد گرفت و سپس با مهارت هایش سبک جیت کان دو را خلق کرد.