توهمات خاکستری...

-فیلمنامه در مورد مردی مبتلا به بیماری "اسکیزوفرنی" هست که وقتی برای خرید از خانه خارج میشه، اعلامیه ترحیم خودش رو میبینه... من قبلا همین قسمت داستانم رو در اکانت قبلیم بارگذاری کرده بودم ولی چون حسابم رو گم کردم تصمیم گرفتم از اول و نسخه کاملش رو در حساب جدیدم بارگذاری کنم. نویسنده خودم هستم هرگونه کپی پیگرد دارد. *لطفا تمامی لوکیشن ها رو فضایی خاکستری تصور کنید تا حس و حال داستان به درستی منتقل بشه*

ادوارد با صدای ناله و شیون آشنایی چشم میگشاید، جسم تماما سیاه با چشمان درشت و براقش بالای سر او ایستاده و مانند مردگان متحرک دست تکان می دهد؛ زمانی که از بیدار بودن ادوارد مطمئن شد به سمت درب رفت و از اتاق خارج شد اما صدای ناله مانندش تا لحظاتی به گوش میخورد. ادوارد غرولندکنان -درحالی که به سایه سیاه دشنام میداد- دستی به صورت رنجورش میکشد، چشمان قهوه ایش پف کرده و موهای مجعدش مثل لانه پرنده ای، در هم پیچیده بود ولی تنها چیزی که اهمیت نداشت همین بود. بی حوصله از تخت نرمش دل می کند و دمپایی های رو فرشی پشمی اش که فرسوده و نخ نما شده بود را به پا می کند و به جعبه قرص های روی میز عسلی نگاه میکند. -دیشب قرص هام رو خوردم؟ با حالتی تمسخرآمیز پوفی میکشد: البته که نه، وگرنه اون کریهه اینجا نبود.

در هر حال بی توجه به قرص ها به سمت کمد می رود؛ به محض باز شدن درب با زنی بلوند در لباسی قرمز -که بر روی رژلب ماسیده اش لبخندی چندش آور نمایان بود- مواجه شد. با نگاهی خالی و پوچ به زن خیره شد، به یاد نداشت که خودش زن بخت برگشته را به این وضع انداخته بود و آنجا قرار داده بود یا بخشی از توهمات همیشگی ناشی از مصرف نکردن دارو بود. -پ.ن: زن مrده بود-

لباس خواب راه راهی اش را با پیراهنی سفید و شلوار پارچه ای مشکیی -که کهنه هم بنظر میرسید- تعویض کرد و جوراب های طوسی مانندش که بسیار مرتب بود پوشید، همیشه عاشق جوراب های تمیز و خوشبو بود و وسواس غیرقابل توضیحی روی آن داشت. برگشت، از اتاق خارج شد و توجهی به بدن که همچنان روی زمین بود نکرد. از اتاق که خارج شد اثری از شبح سیاه نبود ولی در عوض چند کوتوله، ویسکی به دست مشغول غر زدن بودن که با دیدن ادوارد شروع کردن به دشنام دادن...

ادامه در قسمت بعدی بارگذاری می شود. امیدوارم لذت برده باشید.