خودتخریبی؛

هیچ.

ویرانه ها مجنون روحیه‌ی خودتخریبی‌اش بودند‌. هرچه در میان آنها دست و پا میزد مثل اقیانوسی که دلتنگ معشوق ممنوعه‌اش است، او را در خود غرق میکند. غرق شدن بر ریه های خاک گرفته‌اش سنگین میشود و در ژرفای خاکستری خرابه ها رها می‌شود و به به بهای نفس کشیدن، با ویرانه ها همدردی میکند. خاک رد محبت بر روی زخم های بی نشانش می‌زند تا این ترس ندانسته را در میان قفسه‌ی شکسته‌ی سینه‌اش دفن کند. حال اعتیاد به خودتخریبی واژه ها ازش می‌دزد و او را با تکه تکه های خاطره‌انگیز تنها رها میکند.

ویرانه ها گفتند اگر با ما یکی شوی دیده‌های آدمی بر رخ بی جانت خفته میگردد، چون در زندگانی آدمی بی توجه به آنکه روزی همدرد مردگان میشود از اجساد فراموش شدگان میگذرد. و نتیجه‌اش شد الهگانی خشمگین از کینه توزی آدمیانی خود ستیز که به بهانه‌ی بقا زنده ای را محروم از زندگانی کرده اند.

گذرگاهشان پر میشود از واژگان حبس در خاکستر، و خاکستر دست باد را میگیرد و همدم آسمان بی ثبات میشود. معبود آسمانی چه با رنج برایشان اشک می‌فرستد و چنگ هایی بی صاحب به این گریه های سرگردان چنگ میزنند. و عشق بیگانه‌ای گنجید در دل دیوانگی عاقل که میان جهانیان ارواحی سرگردان مانده اند که جسمشان شکست و روحشان مجنون و دلبسته‌ی آسمانی شد که هنگام اشکریزی، مضحکه‌ای از عشق برایش بافتند.

و حال، مجنون چه داند از جنون که خود، درگیر وقاحت است.