میخوام با توجه به تجربیات خودم در نوشتن رمان یا داستان بگم چجوری متوجه میشین که دارین پیشرفت میکنین یا نه.
تعداد کلماتی که روزانه مینویسید به مرور بیشتر میشود. مثلا روزهای اول ۵۰۰ کلمه می نوشتید یا همان روزی ۲ صفحه. سپس بعد از یک هفته ۱۰۰۰ کلمه یعنی روزی ۴ صفحه . بعد روزی ۱۵۰۰ کلمه یا ۶ صفحه و همینجوری هر هفته تعداد کلماتی که مینویسید بیشتر میشود. بالاترین حد معمولا روزی ۳۰۰۰ کلمه هست یا همان روزی ۱۲ صفحه. برای من بالاترین حدم ۲۲۰۰ کلمه در یک روز بود ولی میانگین نوشتنم روزی ۱۰۰۰ کلمه است. این هم نمودار من در طول ۱۳روز
استمرار بیشتر در نوشتن. یعنی تعداد روزهایی که پشت سر هم مینویسید بیشتر میشود و کم کم به صورت یک عادت در می آید. مثلا من اوایل یک روز در هفته مینوشتم حتی گاهی یک ماه بین دو قسمت فاصله می افتاد. سپس دو روز پشت سر هم. بیشترین حدم ۵ روز پشت سر هم بود. اگر شما حداقل ۳ روز در هفته می نویسید خیلی خوب است و اگر هر روز می نویسید، باید بخاطر عزم تان به شما تبریک گفت!
وقتی تعداد کلمات یا صفحات را بر تعداد روزها تقسیم می کنید، از میانگین بیشتر میشود. مثلا من حساب کرده بودم که اگر روزی ۵۰۰ کلمه بنویسم، بعد از ۱۰ روز ۵۰۰۰ کلمه یا همان ۲۰ صفحه خواهم داشت. اما وقتی تعداد کلمات را جمع کردم، دیدم حدود ۸۰۰۰ کلمه نوشتم یعنی ۳۰۰۰ کلمه بیشتر ( ۱۲ صفحه بیشتر). یعنی ۳۲ صفحه نوشتم. و این یعنی سرعت نوشتن دارد بالا میرود.
قلم تان سنگین تر میشود. وقتی به صفحاتِ اولِ کتابتان یا رمان قبلی تان برمیگردید و آن را مطالعه میکنید، کلی ایراد پیدا میکنید یا با خود میگویید که چقدر غیر منطقی یا بچگانه نوشته اید. یا اینکه متوجه میشوید با گذشت زمان شخصیت ها چقدر بهتر شده اند. یا اینکه در صفحات اول نمیتوانید شخصیت ها و مکان ها را خوب تصور کنید و با خود میگویید فلان چیز را کم دارد یا اضافی است. در حالی که در نوشته های جدیدتان این اشتباهات را نمیبینید. پس سعی میکنید آنها را ویرایش کنید یا با همان روشی که در جدیدترین نوشته هایتان به کار بردید ادامه میدهید. البته ممکن است افراد دیگر هم این تفاوت ها را در نوشته هایتان تشخیص دهند.
ایده های بیشتر و بهتری به ذهنتان میرسد که با استفاده از آن میتوانید طرحِ کلی داستانتان را باز کنید و تکه ها را به هم متصل کنید. نکته مهم این است که هر چه بیشتر بنویسید، ایده های بیشتر و جالب تری به ذهنتان میرسد که حتی خودتان شگفت زده میشوید که چه ایده یا شخصیت جالبی ساختم. یا چقدر این ایده ها به دردم خورد و چقدر با طرحِ داستان هماهنگ بود.
قبل از هر موضوعی، درباره ی داستانتان که بر اساس واقعیت است تحقیق میکنید و اطلاعات داستان را با آن هماهنگ میکنید. مثال: من یک داستان درباره ی خانواده ی کشاورزی در اسپانیا نوشته بودم که در نزدیکی دریاچه ای زندگی میکردند و مر دِ خانواده به جنگ میرود. پس من ابتدا دنبال این گشتم که اسپانیا در قرن ۱۹ آیا درگیر جنگ بوده و متوجه شدم که بله یک جنگ داخلی در آن زمان وجود داشت. سپس دنبال این گشتم که دریاچه های اسپانیا کجاست و مردم آن ناحیه بیشتر از چه راهی کسب درآمد میکردند؟ آیا آنها در جنگ درگیر بودند یا در نقطه ای امن بودند؟ آنها عضو کدام حزب سیاسی بودند و جهتگیری مردم و سربازان نسبت به آن اتفاقات چه بود؟ چند روز طول کشید تا جنگ تمام شود؟ آیا کسی اسیر شد؟ ماشین ها و سلاح ها چه شکلی بودند؟
داستان دیگری در ژانر فانتری در زمان قرون وسطی بود و من میخواستم بدانم که اگر یک شمشیر فولادی باکیفیت فروخته شود چند سکه میشود؟ طلا یا نقره؟ قیمت یک برده ی پرقدرت چقدر است؟ اگر شخصیت اصلی شمشیرش را بفروشد آیا قادر خواهد بود یک برده را بخرد؟ آیا پایتخت در آن زمان سیستم فاضلاب پیشرفته داشته؟ سنگفرشِ قصرها از جنس چه سنگی بود؟ آیا فواره در آن زمان وجود داشت؟ درآمد یک تاجر در آن زمان چقدر بود؟ قایق ها ظرفیت چند نفر را داشتند؟ چه نوع خندقی مرسوم بوده؟ جنس لباس اشراف بیشتر از چه پارچه ای بود؟ آیا گلدوزی با طلا یا نقره در آن زمان وجود داشت؟ اگر شخصیت ها بخواهند با اسب سفر کنند چند روز طول میکشد تا فلان مسافت را طی کنند؟ اگر شاهزاده ای فلان جرم را انجام میداد چه تنبیه ای برای او وجود داشت؟
داستانی دیگر درباره ی یک گیشا و یک سامورایی بود که عاشق هم میشوند. لباس و مدل موی آن ها چطور بود؟ آنها چطور رفتار میکردند و آداب و رسومِ آنها چه بود؟ گیشا با چه وسایلی آرایش میکرد؟ اگر سامورایی خائن باشد آیا تنزل رتبه پیدا میکند؟ خودکشی شرافتمندانه ی سامورایی ها به چه دلیل و چگونه انجام میشود؟ آیا گیشا میتواند با کسی ازدواج کند؟ چه غذاهایی در آن زمان مرسوم بود؟
دریافت بازخورد و بازدید. وقتی داستانتان را منتشر میکنید هر چه بازدید بیشتری دریافت کنید و خواننده هایتان بیشتر شود به این معنی است که داستانِ شما به اندازه ی کافی جذاب هست تا خواننده آن را دنبال کند و ادامه دهد. و بهتر از آن وقتی است که بازخورد مثبت (نظرات) دریافت میکنید. خواننده ها از داستان تعریف میکنند و شخصیت ها یا حادثه های محبوبشان را ذکر میکنند. در این لحظه هم سلیقه ی مخاطب را متوجه میشوید هم میفهمید که سبک نوشتنتان و طرحِ داستان مناسب است و در ذهنِ خواننده اثر کرده است.
اما بهتر از بازخورد های مثبت، بازخورد های منفی )انتقادات و پیشنهادات( است. زیرا که اشتباهات شما را نشان میدهد و با اصلاح اشتباهات داستانِ بهتری خواهید داشت. زمانی که توانستید تمام بازخورد های منفی را از صمیم قلب پذیرا باشید و کسی را بخاطر نظرش سرزنش یا توهین نکنید )تشکر کنید( یعنی یک نویسنده ی در حال پیشرفت هستید چند مثال از رمان های خودم: خواننده میگفت که تعداد صفحاتِ یک فصل کم است. یعنی من باید فصل ها را کمی طولانی تر میکردم. خوب به یاد دارم که هر فصل ۵ صفحه بود پس بیشترش کردم. خواننده میگفت فلان شخصیت خیلی مبهم است و من سعی کردم توصیف ام از آن شخصیت را بهتر کنم.
خواننده میگفت چرا شخصیت اصلی خیلی ساکت است. و من دیالوگ های ان شخصیت را بیشتر کردم و سعی کردم کمی بیشتر به افکار و احساسات او بپردازم. خواننده ها شخصیت فرعی را بیشتر از شخصیت اصلی دوست داشتند. درحالی که این به طور کلی با هدف من و طرح داستان مخالف بود. گرچه در ظاهر یک بازخورد مثبت بود ولی برای من یک باخورد منفی بود. یعنی به طور زیر پوستی خواننده گفته که شخصیت اصلی ات آنقدر جذاب نبود که من راجع به سرنوشتش در داستان فکر کنم. پس از ۱۳ بار ویرایشِ یک فصل باز هم خواننده میگفت که داستان نیاز به ویرایش دارد. این یعنی من آن فصل را به خوبی شروع نکرده بودم یا آن را از دید مخاطب بررسی نکردم تا اشتباهات را پیدا و اصلاح کنم. خواننده میگفت تعداد شخصیت ها زیاد است و او گیج شده است. پس من فصل ها را کمی طولانی تر کردم تا بین آشنایی با شخصیت های جدید وقفه بیافتد.
یا مثال هایی از سایر نویسنده ها و اینها بازخوردهای منفیِ من است راجع به آن نویسنده ها همراه دلیل ) تا جایی که ممکن است از خواننده های در دسترس بپرسید که چرا نظراشان آن است تا راحت تر به دیدگاه آنها برسید و سریعتر ویرایش کنید): استفاده از تکه کلام های فارسی در داستانی که شخصیت ها خارجی هستند. دلیل: نثر ناهماهنگ میشود. داستان کسل کننده است. دلیل: نویسنده بیش از حد به اعداد و ارقام پرداخته بود که باعث شد داستان بیشترشبیه یک المپیاد ریاضی به نظر برسد تا یک داستان فانتزی شخصیت اصلی ثبات ندارد و غیر واقعی است. دلیل: نویسنده مرد بود و میخواست یک زن را توصیف کند اما لحن داستان و دیالوگ ها با روحیات ظریفِ یک زن سازگاری نداشت.) داش مشتی حرف میزد انگار که زن تمام عمرش را در قهوه خانه گذرانده( البته همه ی شخصیت ها همینطوری بودند!!! در حقیقت او هیچ شناختی از زن ها نداشت. حتی به خودش زحمت نداده بود کتابی در این زمینه بخواند!!
من نمیتوانم شخصیت ها و اتفاقات را تصور کنم . دلیل: نویسنده فقط نام شخصیت ها را گفت و توضیحی راجع به ظاهر آنها و رفتارشان و اماکن و زمان نداده بود. تعلیق ندارد، کشش ندارد. دلیل: نویسنده نتوانسته بود حس کنجکاوی را در خواننده برانگیزد و همه ی اتفاقات قابل پیش بینی بود زوج اصلی داستان کیست؟ دلیل: چون کاور داستان یک دختر بود من فکر کرده بودم شخصیت اصلی همان است اما نویسنده به یکباره شخصیت اصلی را تغییر داد که مرد بود.
داستانتان چاپ میشود. و حتی بهتر خریده میشود. ) البته بماند که سرانه ی مطالعه کتاب های کاغذی تقریبا نزدیک به صفر است( این یعنی شما توانسته اید داستانی منسجم بسازید و آن را به خوبی به پایان برسانید. راستش همه فکر میکنند تمام کردن یک داستان خیلی راحت است اما دقیقا سخت ترین نقطه در نویسندگی همین است که رویداد ها را طوری بچینید که به نتیجه ی مطلوب برسد. اگر طرحتان ضعیف باشد شاید حتی نتوانید بیشتر از ۵۰ صفحه بنویسید چه برسد به یک رمان!
و در پایان شما مخاطب های خودتان را می شناسید. با توجه به علایق آنها داستان را هماهنگ میکنید ( البته داستانتان میتواند برخلاف علایق اکثریت باشد). پلتفرم هایی که برای انتشار داستان یا رمان تان مناسب را شناسایی میکنید و هر فصل را به پارت های کوچک تقریبا 4 تا 6 صفحه ای تقسیم میکنید. نامگذاری هر پارت یا فصل هم به شما و هم به خواننده ها کمک میکند تا داستان را به راحتی ادامه دهید.
Yoonica 
اینطور که به نظر میاد نویسنده توانمندی هستی. خوشحال می شم نظرت رو راجب نوشته هام که پستشون کردم بدونم!😄🧡
خیلی کاربردی بود 👌
سلام
ممنون از راهنمایی های مفیدتون
من چند تا سوال دیگه داشتم درباره ی داستانم ممکنه که اون هارو تو گفتگو ازتون بپرسم؟
خیلی ممنون
یه مشکلی که خودم توی داستان نویسی دارم و خیلی برام رو مخه و خودمم اذیت میکنه اینه که میخام داستانو بنویسم و شروع کنم یا ادامشو ولی شوقی ندارم در حالی که خیلی دوست داشتم با اشتیاق دنبال میکنم ولی بازم نمیدونم چرا
خب آیا ایده داری؟ ایده ات رو باید شفاف و باز کنی و بعد خلاصه ای از طرح رمان/ داستان رو بنویسی (که بعدا بیشتر باز خواهد شد و هر خط ممکنه تبدیل به یک فصل بشه.. تا این حد مهمه و میشه بازش کرد) برای شروع باید از مکان/ دیالوگ/ توصیف استفاده کنی. روش های دیگه هم هست. توی کامنت های قبلی گفتم.. سعی میکنم پین کنم. مطلب "چگونه داستان بنویسیم" راجع به انگیزه و هر روز نوشتن گفتم.
عالی خیلی ممنون
خسته نباشی
و یکی دیگه از مکلام اینه که چجوری داستان رو شروع کنم؟ من یه ایده خیلی باحال واسه کتابم دارم ولی نمیدونم اون جمله اول رو چی بنویسم شروعش اون کلمه اول چی باشه و چون تو تجربه داری میپرسم بهتره داستان از دید خود شخصیت باشه یا از دید راوی؟
شروع داستان میتونه :
با توصیفی کوتاه از مکان و زمان باشه
دیالوگ هایی بین شخصیت اصلی و شخصیتی دیگر
وسط یک درگیری یا اتفاق مهم همراه با توصیف کوتاه از آرامش قبلش
جمله ی اول باید یکی از حس ها رو بساز: کنجکاوی-خطر/درگیری- فضا و حال و هوا- جمله اس ساده ولی پرمعنی.
با کلمه حرکتی (ناگهان,قبل,بعد) احساسی یا سوالی باشه.
ممنونم با این توصیه ها حتما میتونم داستانم رو ادامه بدم و اگه سوال دیگه ای هم بود میتونم ازتون بپرسم؟
البته اگه کمک خواستی توی گفتوگو ها ازم بپرس.
ممنون❤❤❤❤
من یه مشکلی با نوشتن دارم منظورم اینه که نمیتونم با کلمات به خوبی احساس اون فضا رو منتقل کنم
انتقال احساسات توسط کلمات بیشتر یک بخش شاعرانه است. برای همین به نویسنده ها توصیه میشه شعر بخونن تا معنی کلمات رو بهتر بفهمند. یا اینکه داستان های مختلف رو بخونن تا دایره لغاتشون افزایش پیدا کنه و طعنه, توصیف, تشبیه و اینا رو بهتر استفاده کنن. بعدش هر نویسنده لحن و ریتم خاص خودش رو داره, آروم/ تیز/ شیرین/ جدی/ مبهم و ..
نوشتن شعر, خاطره, نامه, دیالوگ, خلاصه ی یک داستان کمکت میکنه.
برای هر احساس یک یا چند کلمه وجود داره. (و بالعکس) مثلا آرام- ملایم- آهسته- کند- نرم- یواش یواش- کم کم- اندکی- با صبر و حوصله و .. همه ی این کلمات یک ویژگی رو نشون میدن ولی فرق دارن. فقط کافیه وارد یک جمله بشه. تنها چیزی که نشون دهنده ی تفاتشون تاثیری هست که روی مخاطب میزاره. اینکه مخاطب چجوری واکنش نشون بده. مثلا جمله " کند راه رفت" حس تنبلی داره. "یواش یواش راه رفت" حس پنهان کردن یک حقیقت داره.
ممنونم🙏
"نگو, نشان بده." مثلا میخوای بگی هوا ترسناک بود... جایگزین: باد از لای پنجره زوزه میکشید و شعله شمع را میلرزاند. انگار کسی ناله میکرد و به آن چنگ میزد. ..... فرض کن چشمهات دوربینه و قراره یه فیلم بسازی که همه ی حواس 5 گانه رو توش استفاده کنی. البته زیاده روی هم نکن.
من یروز 40 صفحه نوشتم 💔
40 صفحه توی یک روز؟!! یا منظورتون اینه که یه زمانی حدود 40 صفحه نوشتید و بعد کنار گذاشتید؟
من هم رمان نیمه کاره زیاد داشتم یکی حدود 30 صفحه و یکی دیگه 90 صفحه.... اون زمان من انگیزه ام برای نوشتن فقط دیده شدن بود. و هیچ کتابی راجع به نویسندگی نمیخوندم. ولی وقتی تصمیم گرفتم که برای خودم بنویسم, نوشتن برام آسون تر شد. رمان فعلی ام به 120 صفحه رسیده و من هنوز به یک سومش هم نرسیدم. و قصد دارم رمان های قبلی ام رو بازنویسی کنم چون پر از اشتباهه.
ماهی رو هر وقت از آب گیری تازه است...
اره توی یه روز چهل صفحه نوشتم بقیشون رو فردا پس فرداش نوشتم.یه رمانم همین چند وقت پیش تموم کردم شد 170 صفحه و کلا چون از کلاس سوم شروع کردم به نوشتن دیگه شده بخشی از زندگیم که هر موقع سعی میکنم یکم ذهنمو از داستان دور کنم و فاصله بگیرم بیشتر کتاب بخونم که موقع ویرایش خوب ویرایشش کنم دوباره اون حس نیاز میاد سراغمو بازم مینویسم.راستی چند سالت بود؟ من 15 سالمه.
بین 25- 30... اگه منظورت برای اون دوتا رمان نیمه کارمه... اون موقع 23 سالم بود. نویسندگی رو از 13 سالگی شروع کردم. اوایل داستان کوتاه و کمیک می نوشتم.
40 صفحه توی یه روز شگفت انگیزه... این یعنی شما جزو نویسنده های سرعتی هستی و ویرایش رو میزاری بعد از اتمام پیش نویس. برعکس من خیلی کندم ولی سعی میکنم کیفیت نوشتنم بالا باشه. و ویرایش جز جدانشدنی از نوشتنمه.
موفق باشی تا حالا کتابی چاپ کردی؟ اگه آره که چند تا؟
ممنونم... نه چیزی چاپ نکردم.
و یه مسئله اینه که از نگارش و داستان بعضی قسمت ها ناراضی ام و این فکر که دوباره بنویسم ازارم میده چونکه کتابم یه دفتر کاملا دستسازه که کلی زحمت برده نوشتن فیزیکی صفحه به صفحه اش
کسی راهنمایی پیشنهادی داره؟
عا یه مسئله اینه که من یه سال کلا ننوشتم و نمیدونم نوشته های الانم کیفیت سابق رو داره یا شدم عین یه کلاس هشتمی که انشا نوشته
نویسندگی مثل یادگیری زبان نیست که اگه یه روز یا چند ماه روش کار نکنی از قدرت نویسندگی ات کم بشه. بلکه توی همون سطح قبلی ثابت میمونه. چیزی که کتابتون نیاز داره ویرایش هست. ویرایش بیسشتر یا در حین نوشتن هست یا بعد از اتمام کتاب. وقتی شما متوجه شدید که شروع و میانه داستانتون به اندازه ی بخش های پایانی جذابیت نداره یعنی یکسری چیزها باید تغییر کنه.
ممنون از ش
سازنده محترم بابت پست بینظیرشون
من پارسال داشتم یه رمان چهارصد صفحه ای به طور تخمینی مینوشتم که اواخر خیلی جذبش شده بودم و موتورم حسابی واسش گرم بود
ولی وقتی به کنکور رسیدم ولش کردم
الان میخوام دوباره شروعش کنم ولی سه تا مسئله دارم
یکی اینکه اون چسبندگی سابق رو نویسندگی واسم نداره و جذبم نمیکنه
یکی اینکه اون تسلط پیشین رو روی داستان ندارم
با اینکه یه سری یادداشت ها دارم که کلیات رو مشخص میکنه ولی همه جزئیاتی که باید نوشته بشه رو ندارم
منم چندتا رمان نیمه کاره داشتم که هر دفعه بخاطر درس و کنکور و آزمون ها مجبور شدم نوشتن رو متوقف کنم. اولین رمانم رو 13 سالگی نوشتم و متوقف شد تا 17 سالگی و بازم متوقف شد. بعد 21 سالگی چندتا رمان مختلف رو شروع کردم. تا رمان فعلیم که سفت و سخت بهش چسبیدم و 6 ماهه که روش کار کردم.
اینکه یک سری یاداشت کلی داری و بعد گفتی 400 صفحه نوشتی, با هم تضاد داره. منظورتون اینه که طرح رمان و ایده ها رو نوشتید؟
اگه انگیزه اش رو ندارید بهتره ادامه ندید. اما اگه ایده های جدید دارید, میتونین یه کتاب جدید بنویسید. برای اینکه دوباره به اندازه ی قبل روی داستانتون تسلط داشته باسید باید یکبار کل داستان رو بخونین و حتما دفتری جداگانه برای ایده ها و شخصیتها داشته باشید که اگر زمانی وقفه افتاد بتونین با همون نیروی قبلی برگردید. باز هم نظر خودتون مهمه.
رمان چهارصد صفحه تخمین زدم که در پایان میشه
هشتاد صفحه متن اصلی دارم و هشتاد صفحه حدودا چک نویس که باید بیاد تو داستان
تو یه دفترچه هم اسکلت خیلی از اتفاقات رو نوشتم ولی جزئیاتی که باید نوشته بشه از خاطرم رفته